Το Σκάκι και η ...έμπνευση στους καλλιτέχνες

Τὸ σκάκι

Ἔλα νὰ παίξουμε...
Θὰ σοῦ χαρίσω τὴ βασίλισσά μου
Ἦταν γιὰ μένα μιὰ φορὰ ἡ ἀγαπημένη
Τώρα δὲν ἔχω πιὰ ἀγαπημένη

Θὰ σοῦ χαρίσω τοὺς πύργους μου
Τώρα πιὰ δὲν πυροβολῶ τοὺς φίλους μου
Ἔχουν πεθάνει ἀπὸ καιρὸ
πρὶν ἀπὸ μένα

Ὅλα, ὅλα καὶ τ᾿ ἄλογά μου θὰ στὰ δώσω
Ὅλα, ὅλα καὶ τ᾿ ἄλογά μου θὰ στὰ δώσω
Μονάχα ἐτοῦτο τὸν τρελό μου θὰ κρατήσω
ποὺ ξέρει μόνο σ᾿ ἕνα χρῶμα νὰ πηγαίνει

δρασκελώντας τὴν μίαν ἄκρη ὡς τὴν ἄλλη
γελώντας μπρὸς στὶς τόσες πανοπλίες σου
μπαίνοντας μέσα στὶς γραμμές σου ξαφνικὰ
ἀναστατώνοντας τὶς στέρεες παρατάξεις

Ἔλα νὰ παίξουμε...

Ὁ βασιλιὰς αὐτὸς δὲν ἤτανε ποτὲ δικός μου
Κι ὕστερα τόσους στρατιῶτες τί τοὺς θέλω!
Τραβᾶνε μπρὸς σκυφτοὶ δίχως κἂν ὄνειρα
Ὅλα, ὅλα, καὶ τ᾿ ἄλογά μου θὰ στὰ δώσω

Ὅλα, ὅλα, καὶ τ᾿ ἄλογά μου θὰ στὰ δώσω
Μονάχα ἐτοῦτο τὸν τρελό μου θὰ κρατήσω
ποὺ ξέρει μόνο σ᾿ ἕνα χρῶμα νὰ πηγαίνει
δρασκελώντας τὴν μίαν ἄκρη ὡς τὴν ἄλλη

γελώντας μπρὸς στὶς τόσες πανοπλίες σου
μπαίνοντας μέσα στὶς γραμμές σου ξαφνικὰ
ἀναστατώνοντας τὶς στέρεες παρατάξεις
Ἔλα νὰ παίξουμε...

Κι αὐτὴ δὲν ἔχει τέλος ἡ παρτίδα...

Μ. Αναγνωστάκης

Το Σκάκι

Ασθενικός βασιλιάς, λοξός αξιωματικός, φρενιασμένη
βασίλισσα, πύργος ευθύς, πολυμήχανος στρατιώτης
απάνω στην ασπρόμαυρη πορεία
ψάχνει ο ένας τον άλλο και συγκρούονται σ’ επίμονη μάχη.

Αναμνήσεις από το Δημοτικό

Με αφορμή την αρχή του νέου σχολικού έτους 2017-8 παραθέτω από την αυτοβιογραφία του Νίκου Καζαντζάκη, Αναφορά στον Γκρέκο, σ. 54-5, την περιγραφή δύο παλιών του δασκάλων. Από το σύντομο αυτό απόσπασμα μπορεί κανείς να οδηγηθεί σε ασφαλή συμπεράσματα για τις παιδαγωγικές(!) αντιλήψεις που κυριαρχούσαν στα σχολεία της Κρήτης στα τέλη του 19ου αιώνα απολαμβάνοντας συγχρόνως τη χιουμοριστική γραφή του διακεκριμένου Έλληνα λογοτέχνη.

Τα πασχαλινά διηγήματα του Παπαδιαμάντη

«Το επ᾿ εμοί, ενόσω ζω και αναπνέω και σωφρονώ, δεν θα παύσω πάντοτε, ιδίως δε κατά τας πανεκλάμπρους ταύτας ημέρας, να υμνώ μετά λατρείας τον Χριστόν μου, να περιγράφω μετ᾿ έρωτος την φύσιν και να ζωγραφώ μετά στοργής τα γνήσια ελληνικά ήθη».

Ο κορυφαίος Έλληνας διηγηματογράφος Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης (1851-1911) κλείνοντας τον πρόλογο του διηγήματός του Λαμπριάτικος Ψάλτης (1893) αναγνωρίζει τρία βασικά χαρακτηριστικά στο έργο του: τη θρησκευτικότητα, την ελληνικότητα και τη φυσιολατρία. Παραθέτω ένα από τα πασχαλινά διηγήματα του σκιαθίτη διηγηματογράφου, εμπνευσμένο, όπως ο ίδιος ομολογεί, «από τας αναμνήσεις μου και τα αισθήματά μου».

Εργασία στα Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας - ''Με τα μάτια του άλλου''

Στο μάθημα της Νεοελληνικής λογοτεχνίας, και στο πλαίσιο της συζήτησης για το θέμα της ετερότητας, γνωρίσαμε ένα απόσπασμα του βιβλίου της Πάολα Καπριόλο ''Με τα μάτια του άλλου''. Οι μαθήτριες του Β2 Αλεξάνδρα Παναγιωτίδου, Ιφιγένεια Πούρλη, Θεανώ Χατζοπούλου, Κική Παπαδοπούλου, Ειρήνη Μυλωνά και Δέσποινα Μαγγουνή διάβασαν ολόκληρο το βιβλίο και μας το παρουσίασαν στην τάξη με την βοήθεια του Power Point


Εδώ μπορείτε να δείτε την παρουσίαση:

με τα μάτια του άλλου, πάολα καπριόλο (2) from manikaskostas

Εργασία στα Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας: Το Μυστικό Τετράδιο (παρουσίαση)

Σε αυτο το άρθρο σας παρουσιάζουμε μία εργασία των Γιώργου Κατιρτζή,Ραφαήλ Σπύρου, Αργύρη Τσιόκα και Βίκτωρα Κυρτσούδη, οι οποίοι μας γνώρισαν το βιβλίο της Λίτσας Ψαράυτη με τίτλο ''Το Μυστικό Τετράδιο''. Πρόκειται για ένα βιβλίο που αποκαλύπτει τους κινδύνους της μεγαλούπολης, τις ανησυχίες των εφήβων, τις επιπτώσεις της μετανάστευσης, τον έρωτα και ευρύτερα τις σκοτεινές πτυχές της νεανικής ηλικίας, στο πλαίσιο των ρυθμών της σύχγρονης αστικής ζωής.

το μυστικό τετράδιο ( Β2 2οΠΓΘ 2016-17) from manikaskostas

Εργασία στα Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας : Μου μαθαίνετε να χαμογελάω, σας παρακαλώ;

Πρόσφατα, στα κείμενα νεοελληνικής λογοτεχνίας, συζητήσαμε για το βιβλίο της Ελένης Δικαίου ''Μου μαθαίνετε να χαμογελάω, σας παρακαλώ;'' που αναφέρεται στην ζωή μιας έφηβης. Οι μαθητές Φώτης Τζήμος, Παναγιώτης Τζιρμάκης, Κώστας Μπουρίτσας και Φίλιππος Κατσίκης διάβασαν το βιβλίο και έκαναν μία ομαδική παρουσίαση του

μου μαθαίνετε να χαμογελάω, σας παρακαλώ (1) from manikaskostas

Το κίτρινο άστρο

H 27η Ιανουαρίου έχει καθιερωθεί με νόμο της Ελληνικής Βουλής ως Ημέρα Μνήμης των Ελλήνων Εβραίων μαρτύρων και ηρώων του Ολοκαυτώματος. Η Θεσσαλονίκη από την εποχή του Βυζαντίου αποτέλεσε κέντρο πολυεθνικό και έγινε χώρος υποδοχής για τους Ισπανοεβραίους, οι οποίοι κατά χιλιάδες εγκατέλειψαν την Ισπανία τον 17^ο αιώνα και εγκαταστάθηκαν σ᾿ αυτήν. Μια δεύτερη Ιερουσαλήμ, η οποία θα αποκτήσει την πολυπληθέστερη εβραϊκή κοινότητα της Ευρώπης. Οι πληθυσμιακές αναλογίες ανάμεσα στις εθνότητες που ζουν στη Θεσσαλονίκη το 1912, όταν ο ελληνικός στρατός εισέρχεται ως απελευθερωτής σ᾿ αυτήν, είναι ενδεικτικές: 39.956 Έλληνες, 45.867 Τούρκοι, 61.439 Ισραηλίτες, και περίπου 11.000 άλλων εθνικοτήτων.
Ο Γιώργος Ιωάννου αναφέρεται στους Εβραίους σε πολλά πεζογραφήματά του. Παραθέτω ένα απόσπασμα από το «Ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις», το οποίο περιλαμβάνεται στον τόμο Η πρωτεύουσα των προσφύγων, Αθήνα 1984, σ. 58-70.

Το Ημερολόγιο της Άννας Φράνκ... μέρος 2ο!

Πρίν απο λίγο καιρό είχα δημοσιεύσει την εργασία των τριών μαθητριών του Β2, Μαρίας Χαραλαμπίδου, Αλεξάνδρας Μουτροπούλου και Μαρίας Μηνοβγήδου, που έκαναν μία ομαδική παρουσίαση του βιβλίου ''Το Ημερολόγιο της Άννας Φράνκ''. Επειδή όμως τα εκπαιδευτικά βίντεο του youtube πάνω σε αυτό το θέμα δεν μπορούσαν να αναπαραχθούν μέσω του slide share, έχετε την δυνατότητα να τα παρακολουθήσετε εδώ: 

Εργασία στα Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας: Το Ημερολόγιο της Άννας Φρανκ

Στα πλαίσια του μαθήματος της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας, οι μαθήτριες του Β2 Μαρία Χαραλαμπίδου, Αλεξάνδρα Μουτροπούλου και Μαρία Μηνοβγήδου έκαναν μία ομαδική παρουσίαση του βιβλίου ''Το Ημερολόγιο της Άννας Φράνκ''. Διαβάστε την αποκλειστικά εδώ:

άννα φρανκ 2 from manikaskostas

Εργασία στα Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας : ''Η Κωνσταντίνα και οι αράχνες της''

Στο πλαίσιο του μαθηματος των Κειμένων Νεοελληνικής Λογοτεχνίας, οι μαθήτριες του Β2 Αλεξάνδρα Παναγιωτίδου, Ιφιγένεια Πούρλη και Ειρήνη Μυλωνά έκαναν μιά ομαδική παρουσίαση του βιβλίου της Άλκης Ζέη "Η Κωνσταντίνα και οι αράχνες της", την οποία μπορείτε να δείτε αποκλειστικά στην εφημερίδα μας.












<iframe src="http://www.slideshare.net/manikaskostas/slideshelf" width="760px" height="570px" frameborder="0" marginwidth="0" marginheight="0" scrolling="no" style="border:none;" allowfullscreen webkitallowfullscreen mozallowfullscreen></iframe>

η κωνσταντίνα και οι αράχνες της (2) from manikaskostas

«Χνότα στο τζάμι»

Με αφορμή ένα project, βρήκα την ευκαιρία να διαβάσω ένα βιβλίο του Βασίλη Παπαθεοδώρου που λέγεται «Χνότα στο τζάμι» και θα ήθελα να σας το παρουσιάσω.

     Σε μία κοινωνία που ζει με τον φόβο τρομοκρατικών επιθέσεων, κάτω από υπερβολικούς περιορισμούς, που όλοι και όλα παρακολουθούνται από τις Αρχές, δύο συμφοιτητές στο Πανεπιστήμιο καθώς και κάποιοι συνάδελφοι στην εταιρία τηλεπικοινωνιών, αλλά ακόμα και ορισμένα μικρά παιδιά θα προσπαθήσουν να μην αφήσουν τον φόβο και το ψέμα να τους επηρεάσει και να τους καταστρέψει τις ζωές.

     Ένας δεκαεννιάχρονος φοιτητής, ο Άλεκ θα βιντεοσκοπήσει άθελά του την δολοφονία ενός συμφοιτητή του από τις Αρχές. Η Σιμόν, μία μυστηριώδης κοπέλα που βρίσκεται μαζί του εκείνη τη στιγμή θα εξαφανιστεί αφήνοντας μόνο ένα στοιχείο που ίσως να βοηθήσει τον Άλεκ στην πορεία του για την ανακάλυψη της αλήθειας, η οποία δεν θα συμφέρει καθόλου τους υψηλόβαθμους.

     Μετά από τόσες απογοητεύσεις, τόσο φόβο για την ίδια του τη ζωή και τόσες προδοσίες θα καταφέρει τελικά ο Άλεκ με την βοήθεια της Σιμόν να αποκαλύψει την αλήθεια.

     

     Αυτό το βιβλίο το προτείνω ανεπιφύλακτα, γιατί κυρίως εκτός του ότι με συνεπήρε διαβάζοντάς το (όπως κάθε λογοτεχνικό βιβλίο πρέπει να κάνει), με έκανε να αναρωτηθώ, πόσο μακριά βρισκόμαστε κι εμείς από μία τέτοια πραγματικότητα. Επίσης, με βοήθησε ένα κατανοήσω κάποια πολύ σημαντικά πράγματα, που θα με προβληματίζουν σε όλη μου την ζωή.

                                                                             Κυριακίδου Μελίνα -Αικατερίνη

Ο Καζαντζάκης για την αξία του παιγνιδιού και της ομάδας.

-Γράφουν οι Δέσποινα  & Μαρία Ντελή

Στο απόσπασμα που ακολουθεί σκιαγραφείται η σημασία του ομαδικού παιχνιδιού.

«Στα ομαδικά αθλήματα μαθαίνεις να 'σαι έτοιμος, να συγκρατιέσαι, να περιμένεις στην κατάλληλη στιγμή, να θυσιάζεις τις ατομικές χαρές ή προτιμήσεις για τα συμφέροντα της ομάδας. 

Μαθαίνεις να προσαρμόζεις τις ιδιότητες σου στις ανάγκες του συνόλου, να εκμεταλλεύεσαι, όσο μπορείς, για τη νίκη τα ελαττώματα και τα προτερήματά σου. Με τη μέθοδο αυτή μονάχα μπορείς ν' ασκηθείς για το μεγάλο παιχνίδι, αργότερα, της δημόσιας ζωής.
Για να φτάσεις στο υψηλό αυτό κορύφωμα της άσκησης, πρέπει καλά να ξέρεις τον εαυτό σου, να ξέρεις το διπλανό σου, να ξέρεις κι ολάκερη την ομάδα, όπου ανήκεις. Κι όχι μονάχα αυτό· να ξέρεις και την αντίπαλή σου ομάδα. Να μην την περιφρονάς, να τη σπουδάζεις με αμεροληψία και σέβας, να ξέρεις καλά τις αρετές και τις δυνάμεις της, για να οργανώσεις ανάλογα και συ τις αρετές και τις δυνάμεις σου και να μην χάσεις το παιχνίδι.
Κι ακόμα τούτο το σημαντικότατο, που αποτελεί το πιο κρυφό, το πιο πανάρχαιο τέρμα του παιχνιδιού: να ξέρεις πως κι η αντίθετη ομάδα στο βάθος δεν είναι αντίμαχη, συνεργάζεται μαζί σου, γιατί χωρίς αυτή δε θα υπήρχε παιχνίδι.
Ό,τι αγνότατα ηθικό μπορεί να μας μάθει το παιχνίδι είναι τούτο: ο ανώτατος σκοπός του παιχνιδιού δεν είναι η νίκη, παρά πώς, από ποιους δρόμους, με ποια προπόνηση, με τι πειθαρχία, ακολουθώντας αυστηρά τους νόμους του παιχνιδιού, να μάχεσαι για τη νίκη».Λίγο παρακάτω ο Ν. Καζαντζάκης αναφέρει τους τέσσερις θεμελιακούς νόμους της άσκησης:
«1. Να ασκείς το σώμα και την ψυχή ως άτομο, ανεξάρτητα από την ομάδα·
2. ν' ασκείς το σώμα και την ψυχή ως άτομο μέσα στην ομάδα τη δική σου·
3. ν' ασκείς το σώμα και την ψυχή αναφορικά με την αντίπαλη ομάδα·
4. ν' ασκείται ολάκερη η μια ομάδα αναφορικά με ολάκερη την άλλη ομάδα.

Η ζωή είναι παιχνίδι σαν το τένις, σαν το γκολφ. Δεν παίζεις μόνος σου, παίζεις με άλλους. Έχεις ευθύνη απέναντι σε όλους τους συντρόφους σου, όλοι σου οι σύντροφοι έχουν ευθύνη απέναντι σου.

Άτομο κι ομάδα είναι ένα.

Το παιχνίδι έχει νόμους· όποιος θέλει να παίζει, οφείλει να ξέρει τους νόμους αυτούς και να τους σέβεται. Αν δεν ξέρει τους νόμους ή αν δεν θέλει να τους σέβεται, δεν είναι άξιος να λάβει μέρος στο παιχνίδι. Μέσα στον κύκλο που χαράζουν οι νόμοι είναι απόλυτα λεύτερος […]
Δεν πρέπει να ντρέπεσαι πως νικήθηκες, πρέπει να ντρέπεσαι μονάχα όταν έπαιξες κακά και γι' αυτό νικήθηκες ή –κι αυτό είναι το χειρότερο– πρέπει να ντρέπεσαι όταν νίκησες παίζοντας κακά ή άτιμα».

Νίκος Καζαντζάκης

«Αγγλία»

Σημείωση: 1. Ευχαριστώ θερμά της αδερφές Ντελή για την ευκαιρία που μας έδωσαν να δούμε μια πραγματικά σπουδαία προσέγγιση  του παιχνιδιού και του αθλητισμού γενικότερα απο έναν τεράστιο διανοούμενο του Ελληνισμού. Το παιχνίδι, πάντα μέσα στο πλαίσιο και στα στενά όρια της ομάδας. Γιατί αθλητισμός και παιχνίδι δε νοείται έξω από την ομάδα και τους άλλους, τους δικούς μας ανθρώπους.
2. οι υπογραμμίσεις και οι τονισμοί είναι δικοί μου, θέλοντας να δηλώσω πόσο συμφωνώ και πόσο προσυπογράφω τις απόψεις του μεγάλου Καζαντζάκη για τις θέσεις του. 

Βιβλίο ή ταινία;;;

Πριν από τρία χρόνια πρωτοδιάβασα το βιβλίο Χόμπιτ και μου άρεσε πολύ.
Συγγραφέας του είναι ο Τζ.Ρ.Ρ Τόλκιν, συγγραφέας πολλών μυθιστορημάτων, όπως, του <<Άρχοντα των Δακτυλιδιών>>, του <<Σιλμαρίλιον>> και των <<Παιδιών του Χουρίν>>. 

Πρωταγωνιστής είναι ένα Χόμπιτ, ένας άνθρωπος πολύ μικρός σε μέγεθος. 

Μία μέρα δέχεται μια παράξενη επίσκεψη, από μια παρέα νάνων συνοδευόμενη από ένα μάγο! 

Τον προσκαλούν να λάβει μέρος στη περιπέτειά τους ως διαρρήκτης! 

Και αποφασίζει να τους ακολουθήσει, με στόχο να πάρουν πίσω οι νάνοι τον κλεμμένο από τον δράκο θησαυρό. 

Προκειμένου να πετύχει θα διασχίσει απέραντες ερήμους, ψηλά βουνά αλλά και άγρια σκοτεινά δάση όπου παραφυλάνε αμέτρητοι κίνδυνοι, όπως τρολ, ορκς, ξωτικά και γιγάντιες αράχνες όμως και μερικοί δυνατοί σύμμαχοι ! Στο τέλος θα χρειαστεί να δώσει μια σημαντική μάχη ενάντια στο κακό και θα βγει νικητής.

Όπως και πολλά επιτυχημένα βιβλία, έγινε ταινία και εγώ πήγα κατά τη διάρκεια των Χριστουγέννων και είδα το τρίτο μέρος της στο κινηματογράφο. 

Τα πρώτα δύο είχαν αποδειχθεί ωραία, έτσι πήγα έχοντας μεγάλες προσδοκίες. 

Όμως δεν μου άρεσε και προσπάθησα να βρω τι ακριβώς ήταν αυτό που δεν μου άρεσε!

Σίγουρα πρόκειται για μια ταινία με φοβερή φωτογραφία και εφέ, άψογα ταιριασμένη μουσική και διάσημους και βραβευμένους ηθοποιούς, αλλά, έχει ένα ψεγάδι το οποίο γίνεται εμφανές στο τρίτο μέρος. 

Έχουν προστεθεί πολλά επιπλέον, προφανώς για να κρατήσει πιο πολύ η ταινία, με αποτέλεσμα, να χαλάει την εικόνα που είχε σχηματιστεί με το διάβασμα του βιβλίου και να χάνει ένα μεγάλο μέρος από το ενδιαφέρον.

Θα πρότεινα κάποιος να διαβάσει ένα βιβλίο και μετά την ταινία που είναι βασισμένη σε αυτό και να διαλέξει:


Βιβλίο ή ταινία!