Η μοναδική μέχρι σήμερα φωτογραφική αποτύπωση της παραλίας της Θεσσαλονίκης πριν από την κατεδάφιση του παραθαλλάσιου τείχους. Χρονολογία κατά προσέγγιση στα μέσα της δεκαετίας του 1860, οπωσδήποτε πριν το 1867.

Ερυθρόμορφα αγγεία της Αρχαιότητας

Με αφορμή το άρθρο του κ. Πέτσα για τις αρχαιότητες που εκτίθενται σε διάφορα Μουσεία και συλλογές του εξωτερικού θα ήθελα να αναφέρω λίγα στοιχεία για την ερυθρόμορφη τεχνική στην αγγειογραφία, σύμφωνα με την οποία ζωγραφίστηκαν τα αριστουργήματα που κοσμούν τα Μουσεία αυτά.
Η ερυθρόμορφη τεχνική επινοήθηκε στην Αθήνα γύρω στο 530 π.Χ., όταν είχε, πλέον, παρέλθει η δόξα της παλαιότερης μελανόμορφης τεχνοτροπίας. Η ερυθρόμορφη τεχνική είναι το ακριβώς αντίθετο της μελανόμορφης
Οι μορφές και τα διακοσμητικά θέματα παραμένουν στο χρώμα του πηλού (ερυθρό), οι λεπτομέρειες ορίζονται με μαύρες γραμμές και το φόντο βάφεται μαύρο,ενώ, πριν στο μελανόμορφο ρυθμό το φόντο έμενε στο χρώμα του πηλού, οι λεπτομέρειες χαράσσονταν και οι μορφές βάφονταν μαύρες
(μελανές).
Ο κεραμέας (αγγειοπλάστης) παρέδιδε το αγγείο στον αγγειογράφο (ζωγράφο) σχεδόν στεγνό, μάλλον εύθρυπτο αλλά άψητο ακόμη. Ο αγγειογράφος σχεδίαζε πάνω του πρόχειρα τα περιγράμματα της διακόσμησης χρησιμοποιώντας ένα αιχμηρό εργαλείο που άφηνε ρηχά αυλάκια ή χρησιμοποιώντας κάρβουνο που με το ψήσιμο του αγγείου εξαφανιζόταν.
Μετά ψηνόταν το αγγείο στον κλίβανο όπου με διαδοχές της οξείδωσης και της αναγωγής οι μορφές έμεναν στο χρώμα του πηλού ενώ το υπόλοιπο αγγείο είχε λαμπερό, μελανό χρώμα. Ο πρώτος αγγειογράφος ερυθρόμορφης τεχνοτροπίας δεν ήταν δυνατόν να ξεκίνησε την σταδιοδρομία του απ' ευθείας με τη νέα τεχνική , αλλά πειραματίστηκε μ' αυτήν καθώς ήδη, ζωγράφιζε με την μελανόμορφη. Γι΄αυτό παρατηρούμε , αρχικά, " δίγλωσσα" αγγεία, όπου η μια πλευρά είναι διακοσμημένη με τη μελανόμορφη και η άλλη με την ερυθρόμορφη τεχνική (συνδυασμός των δύο τεχνικών).
π.Χ. Αμφορέας του Ζωγράφου του Ανδοκίδου όπου ο Αίας και ο Αχιλλέας παίζουν πεσσούς(ντάμα) στο Μουσείο της Βοστόνης.

Στην κύλικα του Ζωγράφου του Σωσίου (παίρνει το όνομα του από τον κεραμέα για τον οποίο εργαζόταν) του Μουσείου του Βερολίνου, όπου ο Αχιλλέας επιδένει το τραύμα του Πατρόκλου η ερυθρόμορφη τεχνική έχει φτάσει στο αποκορύφωμά της.
Ο ζωγράφος αυτός ανήκει στην ομάδα των "Πρωτοπόρων" που αποτέλεσαν μια συντροφιά καλλιτεχνών , ένα σπουδαίο κίνημα μεγάλης καλλιτεχνικής αξίας. Ήταν μορφωμένοι και ομιλητικοί. Υπέγραφαν ελεύθερα στα έργα τους , ταύτιζαν τους καλεσμένους στις σκηνές συμποσίου, έγραφαν πάνω στην παράσταση στιχάκια και προκλήσεις (!!!), παρουσίαζαν τις μορφές να μιλούν , όπως γίνεται στα σημερινά κινούμενα σχέδια.
Σ' ένα αγγείο ο ζωγράφος Ευθυμίδης γράφει δίπλα σε μία από τις πρωτοπόρες σπουδές κίνησης του ανδρικού σώματος " ως ουδέποτε Ευφρόνιος" →όπως ποτέ δεν θα το ζωγράφιζε ο Ευφρόνιος (χιουμοράκι 😂😂😂) αναφερόμενος στον αγγειογράφο Ευφρόνιο που έφτασε σχεδόν στην τελειότητα με τις μεγαλειώδεις αποδόσεις μύθων.Η άμιλλα και ο ευγενής συναγωνισμός υπήρξε κύριο χαρακτηριστικό αυτής της ομάδας των "Πρωτοπόρων".

Επιστρέφοντας στην κύλικα του Ζωγράφου του Σωσίου βλέπουμε στο μέταλλο τον Αχιλλέα να επιδένει το τραύμα του Πατρόκλου.Ο Πάτροκλος κάθεται οκλαδόν στην ασπίδα του, με τεντωμένο το αριστερό του πόδι προς το πλαίσιο του μεταλλίου, αποδίδοντας μ' αυτόν τον τρόπο ταραχή και πόνο. Έχει βγάλει το κράνος του κι έχει ξεκουμπώσει το θώρακά του. Στο κεφάλι του φοράει ένα ελαφρύ σκουφί, που το φορούσαν κάτω από το κράνος. Δίπλα στο δεξιό πόδι του διακρίνεται ένα βέλος· προφανώς είναι αυτό που προξένησε το τραύμα. Από το ανοιχτό στόμα διακρίνονται τα δόντια του, δείγμα του πόνου που υποφέρει.
Και οι δύο άντρες είναι συγκεντρωμένοι σ' αυτό που κάνουν. Ο Σωσίας επιμένει και στην παραμικρή ανατομική λεπτομέρεια και στις λεπτομέρειες της διακόσμησης των όπλων και του σκουφιού του Πάτροκλου. Τα ορθάνοιχτα μάτια των ηρώων προοιωνίζουν μεταγενέστερες και πιο ρεαλιστικές αποδόσεις των ματιών, ανοίγοντας το περίγραμμά τους και τοποθετώντας την κόρη κοντά στο δακρυικό πόρο.
Ο ζωγράφος χρησιμοποίησε λευκό για τον επίδεσμο και τα για τα δόντια του Πάτροκλου, ενώ τα ρόδια που κρατούσε μια από τις θεές στην εξωτερική όψη είναι ανάγλυφα.

Τα αγγεία αυτά μας δείχνουν πολλά για την κοινωνία τους, τον τρόπο που ζούσανε και βέβαια πληροφορίες για τους αγγειογράφους έτσι ώστε να μπορέσουμε να τα κατηγοριοποιήσουμε και να τα χρονολογήσουμε.

Σαν σήμερα 70 χρόνια πριν...

Εβδομήντα ένα χρόνια συμπληρώνονται ακριβώς από την μαύρη επέτειο της κατάληψης της Αθήνας από τους Γερμανούς κατακτητές.

Η Γερμανική εισβολή στην Ελλάδα (κωδική ονομασία Επιχείρηση Μαρίτα) ήταν πολεμική επιχείρηση του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου που έλαβε χώρα στην ηπειρωτική Ελλάδα και την νότια Αλβανία.

Η μάχη διεξήχθη μεταξύ των συμμαχικών δυνάμεων (Ελλάδα και Βρετανική Κοινοπολιτεία) και των δυνάμεων του Άξονα (Ναζιστική Γερμανία, Φασιστική Ιταλία και Βουλγαρία).

Το τάγμα μοτοσικλετών της 2ης Μεραρχίας Πάντσερ, που ειρήσθω εν παρόδω είχε περάσει στην Εύβοια με σκοπό να καταλάβει το λιμάνι της Χαλκίδας, ανέλαβε την αποστολή να υπερφαλαγγίσει τη βρετανική οπισθοφυλακή

Οι μοτοσικλετιστές συνάντησαν μικρή αντίσταση και το πρωί της 27ης Απριλίου 1941 οι πρώτοι Γερμανοί μπήκαν στην Αθήνα, ακολουθούμενοι από θωρακισμένα οχήματα, άρματα μάχης και πεζικό.

Η ιστορία των συμβόλων!!!

Δεν υπάρχει περίπτωση να μην έχετε δει τουλάχιστον ένα από αυτά - και λίγα βάζω. Σήμερα το καθένα έχει τον δικό του ρόλο και συγκεντρώνει πλήθος ιστοριών, αντιλήψεων φάσεων της ιστορίας κλπ. Όλοι ξέρουμε να τα επικρίνουμε για αυτό το ρόλο και την προκατάληψη (ορισμένα από αυτά) που κουβαλούν σήμερα.... κανείς δεν ξέρεις όμως από που προήλθαν. 

Γεντί Κουλέ

Φέτος το σχολείο μας είχε μια την ιδέα να μας  ενημερώσει  για την 17η Νοεμβρίου μέσω μιας εκδρομής στο Γεντί Κουλέ ή αλλιώς Επταπύργιο.

Το Φρούριο του Επταπυργίου, γνωστό και με την οθωμανική ονομασία Γεντί Κουλέ (Yedi Kule), βρίσκεται στο βορειοανατολικό άκρο των τειχών της Θεσσαλονίκης, εντός της Ακρόπολης. Αποτελείται από δύο ενότητες: το βυζαντινό φρούριο, το οποίο συνθέτουν δέκα πύργοι με τα μεταξύ τους μεσοπύργια διαστήματα και τον περίδρομο, καθώς και τα νεότερα κτίσματα των φυλακών, που έχουν κτιστεί εντός κι εκτός του φρουρίου.

Γύρω στο 1890 το μνημείο χρησιμοποιήθηκε ως ανδρικές, γυναικείες και στρατιωτικές φυλακές.

Κατά τη δεκαετία του 1890, το φρούριο μετατράπηκε σε φυλακή.  Γι' αυτή τη μετατροπή συνεπάγεται η απομάκρυνση όλων των προηγούμενων κτιρίων στο εσωτερικό του κάστρου,από τα οποία δεν υπάρχει κανένα κανένα ίχνος . Οι αλλαγές στις οχυρώσεις δεν ήταν σημαντικές, αν και ο πρωταρχικός τους ρόλος αντιστράφηκε: από την προστασία των κατοίκων από την εξωτερική απειλή, τώρα υπηρετούσε για την απομόνωση κρατουμένων από τον έξω κόσμο.

Η φυλακή διετέλεσε για καιρό τις κύριες εγκαταστάσεις σωφρονισμού της πόλης, όπου κρατούνταν φυλακισμένοι ανεξαρτήτως φύλου ή εγκλήματος. Νέα κτίρια χτίστηκαν κατά μήκος των δύο πλευρών των τειχών, ώστε να βελτιωθεί η λειτουργικότητα του νέου σωφρονιστικού κέντρου. Η εσωτερική αυλή ήταν χωρισμένη από φράχτες σε πέντε ξεχωριστές μονάδες και στο κέντρο τους στεγάστηκε το κεντρικό παρατηρητήριο. Η φυλακή διέθετε εκκλησάκι και άλλα παραρτήματα, ενώ το παράρτημα που βρισκόταν βόρειο-ανατολικό πύργο καταστράφηκε κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Τα εξωτερικά κτίρια, στη νότια πλευρά του κάστρου, στεγαζόταν η διοίκηση, η φυλακή των γυναικών, και προς τα δυτικά, τα κελιά απομόνωσης( στα οποία περιηγηθήκαμε).

Το κέντρο αυτό είχε αποκτήσει κακή φήμη κατά τη διάρκεια του καθεστώτος Μεταξά, της Κατοχής, και στη μεταπολεμική περίοδο από τον Ελληνικό Εμφύλιο Πόλεμο μέχρι και τη Χούντα (καθεστώς των Συνταγματαρχών).

Η Θεσσαλονίκη όπως ήταν στην αρχαιότητα

 Το γνωρίζατε ότι η Καμάρα (Αψίδα του Γαλερίου) είχε οκτώ συνολικά πεσσούς, ότι η Ροτόντα ήταν ναός αφιερωμένος στην αρχαία θρησκεία, και ότι τον 4ο-6ο αιώνα μ.Χ. λειτουργούσε Ιππόδρομος που ξεκινούσε από το ύψος της Εγνατίας και έφθανε έως τη θάλασσα;

Τα παραπάνω κτίσματα, και πλήθος άλλων όπως το Ανάκτορο, το Οκτάγωνο, η Βασιλική και η Αψιδωτή Αίθουσα αποτελούσαν μέρος του μεγαλειώδους Γαλεριανού Συγκροτήματος, του «παλατιού» του τετράρχη Γαλερίου (260-311 μΧ), ο οποίος είχε ως «έδρα» του τη Θεσσαλονίκη, μεταμορφώνοντάς την σε μια από τις σημαντικότερες αυτοκρατορικές πόλεις της ύστερης ρωμαϊκής εποχής.

Η ιστορία των Teddy Bears!

 Δεν αναφέρομαι σε κάποιο συγκρότημα ή σε κάποιο φεστιβάλ, αν αυτά σκεφτήκατε, μιλάω όμως για αξιολάτρευτα αρκουδάκια. Το γεγονός ότι έχουν γίνει μέρος της ζωής μας δεν σημαίνει πως δεν έχουν και αυτά τον δικό τους δημιουργό (άσχετα αν κανείς σχεδόν δεν τον ξέρει).

Αναφέρομαι λοιπόν στον Morris Michtom. Αυτός υπήρξε ιδιοκτήτης καταστήματος παιχνιδιών στη Νέα Υόρκη. Μία μέρα είδε στην εφημερίδα Washington Post μια γελοιογραφία που του έδωσε την ιδέα για το αρκουδάκι. Η γελοιογραφία παρουσίαζε τον Roosevelt (που το ψευδώνυμό του ήταν Teddy), να αρνείται να σκοτώσει μια αρκούδα σε ένα κυνήγι που έκανε.

Έτσι ο Morris κατασκεύασε το αρκουδάκι με άδεια από τον Πρόεδρο (για την χρήση του Teddy) ξεκίνησε την μαζική παραγωγή του παιχνιδιού. Το πρώτο αρκουδάκι το αφιέρωσε στον πρόεδρο και εκείνος το χρησιμοποίησε ως μασκότ για την επανεκλογή του - πολύ πρωτότυπο εεε. Έκτοτε, τα αρκουδάκια εξαπλώθηκαν σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, έγιναν από τα πιο δημοφιλή παιχνίδια των παιδιών και συνεχίζουν να συντροφεύουν παιδικές αγκαλιές.

Υπάρχουν φήμες ότι ο Roosevelt δώρισε  το αυθεντικό και πρώτο αρκουδάκ σε έναν οικογενειακό φίλο του. Πολλά χρόνια μετά η οικογένεια το πούλησε σε μια δημοπρασία με τελική τιμή 10.000 δολάρια.

Νόμπελ λογοτεχνίας στον Σεφέρη

Σαν  σήμερα το 1963 έγινε γνωστή η απονομή του βραβείου Νόμπελ στον ποιητή αλλά και διπλωμάτη , Γεώργιο Σεφέρη. Ήταν η πρώτη φορά που ένας Έλληνας τιμάται με βραβείο Νόμπελ. Η τελετή απονομής των βραβείων έγινε στις 10 Δεκεμβρίου του ίδιου χρόνου στην Στοκχόλμη.Θα σας παραθέσω τον πρόλογο από την ομιλία του στην Στοκχόλμη και ένα απόσπασμα από ένα από τα διασημότερα ποιήματα του.

Ο πρόλογος της ομιλίας:

Τούτη την ώρα αισθάνομαι πως είμαι ο ίδιος μια αντίφαση. Αλήθεια, η Σουηδική Ακαδημία έκρινε πως η προσπάθειά μου σε μια γλώσσα περιλάλητη επί αιώνες, αλλά στην παρούσα μορφή της περιορισμένη, άξιζε αυτή την υψηλή διάκριση. Θέλησε να τιμήσει τη γλώσσα μου, και να – εκφράζω τώρα τις ευχαριστίες μου σε ξένη γλώσσα*.
Σας παρακαλώ να μου δώσετε τη συγγνώμη που ζητώ πρώτα- πρώτα από τον εαυτό μου.

* Η ομιλία γράφτηκε και δόθηκε στα γαλλικά.

Η φθηνή ιστορία του Μανχάταν!

 
Έχετε αναρωτηθεί πως δημιουργήθηκε ένα από τα πιο διάσημα κέντρα παγκόσμιου ενδιαφέροντος; Φυσικά αναφέρομαι στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης, που η ονομασία αυτή δεν δόθηκε από την αρχή!
Πριν μερικούς αιώνες η περιοχή του σημερινού Μανχάταν άνηκε στους Ινδιάνους. Ήταν μια περιοχή απέραντου πράσινου όπου οι ιθαγενείς την χρησιμοποιούσαν για ψάρεμα. Μάλιστα, η λέξη Μανχάταν προέρχεται από την απόδοση της φράσης - στην γλώσσα των Ινδιάνων- "λοφώδες νησί".
Οι πρώτοι αποικιοκράτες ήταν οι Ολλανδοί που φυσικά εκτίμησαν την περιοχή και θέλησαν να την κάνουν μια νέα αποικία. Έτσι το 1624 στην περιοχή της Νέας Υόρκης ίδρυσαν το Νέο Άμστερνταμ. Κατέχοντας αυτήν την περιοχή κατάφεραν να ελέγξουν το εμπόριο και να έχουν πρόσβαση σε όλη την Αμερική μέσω του ποταμού Χάντσον. Η αποικία αναπτύχθηκε δύο χρόνια μετά με τον Ολλανδό Πίτερ Μινούιτ να ταξιδεύει στο Ν. Άμστερνταμ για να κάνει εμπόριο με τους γηγενείς. Φυσικά και ο Μινούιτ έμεινε έκπληκτος με το νησί στις εκβολές του ποταμού. Έτσι μαζί με την εταιρεία Dutch West India εξαγόρασε το νησί και έγινε κυβερνήτης του.
Το νησί το κατείχαν οι ιθαγενείς Ινδιάνοι, ωστόσο αυτό δεν αποτέλεσε πρόβλημα για τον ίδιο. Κατάφερε και έκανε την μεγαλύτερη συμφωνία της ζωής του προσφέροντας στους Ινδιάνους εμπορεύματα αξίας 24 δολαρίων. Βέβαια δεν μπορούμε να πούμε πως τους εξαπάτησε καθώς δεν γνώριζαν την αξία του χρήματος ούτε τι σημαίνει ιδιοκτησία. Στις 4 Μαΐου 1626 το Μανχάταν άνηκε πλέον στους Ολλανδούς. Έτσι με 24 δολάρια ξεκίνησε το μεγαλύτερο οικονομικό κέντρο του κόσμου.

Παρόμοιο λάθος όμως έκαναν και οι Ολλανδοί. Στις 27 Αυγούστου 1664 τέσσερις φρεγάτες των Βρετανών κατέπλευσαν στο λιμάνι του Ν. Άμστερνταμ και απαίτησαν την παράδοση της πόλης. Οι Ολλανδοί έδωσαν την περιοχή με αντάλλαγμα το νησί Ραν. Το 1665 οι Άγγλοι μετονόμασαν την περιοχή σε Νέα Υόρκη από τον αδερφό του Βασιλιά Καρόλου Β’, τον Δούκα της Υόρκης....

Εστία

Κάνοντας μία επιδρομή στην βιβλιοθήκη μου , είδα τα αγαπημένα μου βιβλία της Πηνελόπης Δέλτα . Τα παλιά εκείνα βιβλία με τις ασπρόμαυρες εικόνες-σκίτσα τα οποία διάβαζαν και οι γονείς μας. Κοιτάζοντας , λοιπόν το εξώφυλλο διάβασα και το περίφημο ''Εκδόσεις Εστία'' το οποίο μου κίνησε την περιέργεια να ψάξω για τις ιστορικές αυτές εκδόσεις.

Αρχικά, ιδρύθηκε το 1885 από τον Γεώργιο Κασδόνη, ο οποίος καταγόταν από την Τήνο. Εργαζόμενος ως δάσκαλος και δημοσιογράφος στο Βουκουρέστι, οραματιζόταν τη δημιουργία ενός μεγάλου βιβλιοπωλείου που θα εξέδιδε "αξιόλογα, καλαίσθητα και σε προσιτές τιμές" βιβλία, τα οποία θα διαμόρφωναν και θα καλλιεργούσαν τις νεότερες γενιές του νεαρού ακόμη τότε ελληνικού κράτους. Εξέδωσε έργα σημαντικότατων προσωπικοτήτων της ελληνικής διανόησης, όπως ο Κωστής Παλαμάς, ο Ανδρέας Κάλβος, ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης, ο Δημήτριος Βικέλας, ο Γεώργιος Βιζυηνός, ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, ο Ανδρέας Καρκαβίτσας και πολλοί άλλοι. Το πρώτο βιβλίο που εκδόθηκε ήταν η "Παιδική Ανθολογία" υπό Αριστοτέλους Κουρτίδου, ενώ μέχρι σήμερα έχει εκδώσει πάνω από 11.000 τίτλους.Ακόμα η Εστία τιμήθηκε με το Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών.

Το βιβλιοπωλείο αυτό πέρασε από γενιά σε γενιά μέχρι την 1 Δεκεμβρίου του 1998, όταν ο εκδοτικός οίκος και το περιοδικό μεταφέρθηκαν σε ανακαινισμένα γραφεία, σε ιδιόκτητο χώρο στην οδό Ευριπίδου 84 στην Πλατεία Κουμουνδούρου. Την 1 Σεπτεμβρίου του 2012, οι περισσότεροι υπάλληλοι του Βιβλιοπωλείου, ξεκίνησαν επίσχεση εργασίας, καθώς η Διοίκηση της επιχείρησης είχε να τους πληρώσει για πάνω από ένα χρόνο. Μόνο έξι βρίσκονταν στα πόστα τους. Στις 30 Μαρτίου του 2013, η Διοίκηση αποφάσισε την αναστολή της λειτουργίας του βιβλιοπωλείου μετά από 128 χρόνια λειτουργίας. Τέλος, τον Δεκέμβριο του 2013, το βιβλιοπωλείο ξανάνοιξε στην οδό Διδότου, όχι ως γενικό βιβλιοπωλείο, αλλά ως σημείο πώλησης που θα διακινεί αποκλειστικά τις εκδόσεις της Εστίας.Τέλος.

Γεύμα στην κορυφή ενός ουρανοξύστη!

Μια φωτογραφία χίλιες λέξεις αλλά επίσης μια μικρη ιστορία πίσω από αυτή! Βλέποντας κάθε μέρα πάνω από το καθιστικό του σπιτιού μου την παρακάτω φωτογραφία πάντα αναρωτιόμουν τι ακριβώς απεικονίζει. 

Αυτή όμως είναι μια γελοία ερώτηση καθώς φαίνεται ξεκάθαρα. Βλέπουμε έντεκα άνδρες σε μια σκαλωσιά (ας πούμε). Συγκεκριμένα απολαμβάνουν το γεύμα έπειτα από σκληρή δουλειά... Ψάχνοντας λιγάκι βρήκα πως βρίσκονται πάνω από τους δρόμους του Μανχάταν και πίσω τους φαίνεται χαρακτηριστικά το Σέντραλ Πάρκ. Οι εργάτες φαίνονται χαλαροί και άνετοι, παρότι στέκονται σε έναν δοκό 256 μέτρα πάνω από το έδαφος -τρομερό εεεε!  Ας μην μιλήσουμε για τα μέτρα ασφαλείας καθώς δεν υπάρχει κανένα σχοινί!

Το π@π@κι

Πώς νομίζετε ότι προέκυψε το παπάκι (@) και έτσι συνοδεύει κάθε λογαριασμό ηλεκτρικού ταχυδρομείου στο κόσμο;

To 1971 o προγραμματιστής ηλεκτρονικών υπολογιστών Ρέι Τόμλινσον έστειλε το πρώτο μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου στον εαυτό του. 

Με ποιες συνθήκες έγινε ακριβώς αυτό; Εκείνη την εποχή υπήρχαν καμιά δεκαπενταριά υπολογιστές συνδεδεμένοι στο Arpanet, τον πρόγονο του Διαδικτύου, αλλά δεν υπήρχε κάποιος τρόπος για να στείλουν μηνύματα μεταξύ τους. Έτσι ο Τόμλινσον σκέφτηκε ότι θα ήταν πολύ χρήσιμο και ωφέλιμο (και δεν φαντάζεται πόσο είναι πλέον) και αποφάσισε να το δημιουργήσει. 

Έτσι άρχισε να δουλεύει με δύο μηχανήματα σε απόσταση πέντε μέτρων. Έστελνε δοκιμαστικά μηνύματα από το πρώτο και πήγαινε στο ταχυδρομικό κουτί του δεύτερου μηχανήματος, για να το ελέγξει. Κάποια στιγμή, το ένα από τα μηνύματά του πέρασε και γεννήθηκε το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο. Ο ίδιος μάλιστα είπε: «Ήταν απλώς μεράκι, κάτι βολικό που έπρεπε να το δοκιμάσω. Χρειάστηκαν συνολικά πέντε, έξι ώρες για να τα καταφέρω, μέσα σε μία ή δυο εβδομάδες. Δεν δούλευα σε αυτό συστηματικά. Είχα να κάνω και την κανονική δουλειά μου».

 Για να προσδιορίσει τον υπολογιστή προς τον οποίο κατευθυνόταν το μήνυμα, ο Τόμλινσον διάλεξε ένα σύμβολο που χρησιμοποιείται σπάνια, πάνω από το 2 του πληκτρολογίου. Σήμερα, το σύμβολο @ είναι το πανταχού παρόν εικονίδιο του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου και η εφεύρεση του Ρέι Τόμλινσον συνδέει ανθρώπους σε όλον τον κόσμο. 

 Συγκεκριμένα το σύμβολο @ υπήρχε στις γραφομηχανές πάνω από 100 χρόνια και χρησίμευε στη λογιστική, για την τιμή ανά μονάδα. Κάποιοι λόγιοι λένε ότι έχει προέλθει από τη γαλλική λέξη à. Ο Ιταλός λόγος Τζόρτζιο Στάμπιλε έχει ανακαλύψει την ως σήμερα παλαιότερη γνωστή χρήση του συμβόλου σε μια επιστολή του Φλωρεντινού εμπόρου Φρανσέσκο Λάπι, από το 1536. Ο Στάμπιλε πιστεύει ότι αντιπροσωπεύει την ιταλική παραδοσιακή μονάδα όγκου ανφόρα (από τον αμφορέα). 

 Πέρα από αυτά σήμερα βλέπουμε το παπάκι ως σύμβολο του e-mail και θα ήταν δύσκολο να ζήσουμε με τις σημερινές συνθήκες χωρίς αυτό!