200 χρόνια μετά την Επανάσταση του 1821.

Tο βιντεοκλίπ της επετείου των 200 χρόνων μετά την Επανάσταση

Γεια σου, αθάνατη Ελλάδα!

 

Μια άλλη άποψη της παραλίας της Οθωμανικής Θεσσαλονίκης στα τέλη του 19ου αιώνα

Μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα φωτογραφία κυκλοφορεί αυτές τις ημέρες στο διαδίκτυο (την δανείστηκα απο εδώ) που δείχνει την παραλία της πόλης μας στα τέλη του 19ου αιώνα (1880-1890). Οι διαφορές με το σήμερα είναι εμφανείς: διαφορετικός ο λευκός πύργος, με το μικρό τείχος που κατεδαφίστηκε μερικά χρόνια μετά. Στο βάθος, έξω απο το τείχος της πόλης, εκεί που ζούμε εμείς σήμερα, υπάρχουν χωράφια με ελάχιστα κτίσματα. Τα κτιρια της παραλίας τελείως διαφορετικά, η παραλιακή γραμμή έχει άλλη κλίση και φυσικά ο παραλιακός δρόμος τελείως διαφορετική εικόνα με σήμερα.

Η ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΝΥΡΕΜΒΕΡΓΗΣ 

Στις 20 Νοεμβρίου 1945 ξεκίνησε η πρώτη από τις δίκες της Νυρεμβέργης για τα εγκλήματα πολέμου που διαπράχθηκαν από τη στρατιωτική και πολιτική ηγεσία της ναζιστικής Γερμανίας.

Ενώπιον του Διεθνούς Στρατιωτικού Δικαστηρίου βρέθηκαν πρώτοι κατηγορούμενοι οι στενοί συνεργάτες του Αδόλφου Χίτλερ και πρωτεργάτες της ναζιστικής θηριωδίας, μεταξύ των οποίων και οι H.W.Göring, R. Hess, και J. Von Ribbentrop.Στις 20 του Νοέμβρη του 1945 οδηγήθηκαν στο Παλάτι της Δικαιοσύνης, στη Νυρεμβέργη της Γερμανίας, ενώπιον των στρατιωτικών δικαστών από τις ΗΠΑ, τη Μ. Βρετανία, τη Γαλλία και την Σοβιετική Ένωση, 24 πολιτικοί και στρατιωτικοί της Ναζιστικής Γερμανίας, για τη δίκη που έμεινε γνωστή ως η Δίκη των Σημαντικότερων Εγκληματιών Πολέμου.Κατηγορούμενες επίσης ήταν 6 εγκληματικές οργανώσεις, η ηγεσία του Ναζιστικού Κόμματος, τα Κλιμάκια Προστασίας Schutzstaffel (SS), η Υπηρεσία Ασφαλείας Sicherheitsdienst (SD), η Μυστική Κρατική Αστυνομία Geheime Staatspolizei (Gestapo), τα Τάγματα Εφόδου Sturmabteilung (SA) και η Ανώτατη Διοίκηση των Γερμανικών Ενόπλων Δυνάμεων (OKW).

Οι τέσσερις βασικές κατηγορίες ήταν οι ακόλουθες:

- Συνωμοσία, για τη διάπραξη εγκλημάτων που διατυπώνονται στις ακόλουθες τρεις κατηγορίες.
- Εγκλήματα κατά της ειρήνης, τα οποία περιλαμβάνουν σχεδιασμό, προετοιμασία, έναρξη και διεξαγωγή επιθετικού πολέμου.
- Εγκλήματα πολέμου, που περιλαμβάνουν παραβιάσεις των νόμων ή κανόνων της διεξαγωγής πολέμου.
- Εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, μεταξύ των οποίων και: δολοφονία, εξόντωση, υποδούλωση, δίωξη για πολιτικούς ή φυλετικούς λόγους και απάνθρωπες πράξεις κατά πληθυσμών πολιτών.

Όλοι οι κατηγορούμενοι αρνήθηκαν τις κατηγορίες. Η δίκη διήρκεσε έως την 1η Οκτωβρίου του 1946. Από τους κατηγορούμενους, οι 12 καταδικάστηκαν σε θάνατο, 3 σε ισόβια κάθειρξη, 4 σε φυλάκιση από 10 έως 20 χρόνια ενώ όσοι απαλλάχθηκαν από τις κατηγορίες υποχρεώθηκαν να παρακολουθήσουν το ειδικό πρόγραμμα «αποναζικοποίησης» των Συμμάχων.

Την πρώτη αυτή δίκη ακολούθησαν άλλες, μεταξύ των οποίων η «Δίκη των Γιατρών», κατά την οποία 23 γιατροί αντιμετώπισαν τις κατηγορίες της οργάνωσης και συμμετοχής σε εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, με τη μορφή ιατρικών πειραμάτων και ιατρικών διαδικασιών που επιβλήθηκαν σε κρατούμενους και πολίτες.

Μερικοί κατηγορούμενοι:

Martin Bormann: Προσωπικός γραμματέας του Αδόλφου Χίτλερ, με τεράστιες εξουσίες στο Γ' Ράιχ, έγινε επικεφαλής της Καγκελαρίας του Κόμματος μετά την σύλληψη του Hess. Μετρ της ίντριγκας είχε ισχυρότατους εσωκομματικούς εχθρούς όπως οι Joseph Goebbels, Hermann Göring, Heinrich Himmler. Η φήμη του, ακόμα και εντός του κόμματός του, ήταν αυτή ενός ανθρώπου απολίτιστου, αδίστακτου και βάρβαρου. Αποδείξεις που προσκομίστηκαν στο δικαστήριο τον συνέδεσαν με τον εκτοπισμό εκατομμυρίων εβραίων από την Πολωνία και την υποδούλωση γυναικών από την Ουκρανία για παροχή υποχρεωτικής εργασίας. Καταδικάστηκε ερήμην του σε θάνατο δι’ απαγχονισμό. Ενώ βρισκόταν στο καταφύγιο του Χίτλερ όταν ο δικτάτορας αυτοκτόνησε, κατά τη δίκη της Νυρεμβέργης η τύχη του αγνοούνταν. Το 1972 εντοπίστηκαν τα οστά του και χρονολογία του θανάτου του προσδιορίστηκε το 1945.

Hermann Wilhelm Göring: Διορισμένος διάδοχος του Αδόλφου Χίτλερ, κάτοχος πλήθους κυβερνητικών και κομματικών αξιωμάτων. Βετεράνος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου και διοικητής της γερμανικής αεροπορίας Luftwaffe, πέρασε από διάφορα υπουργεία του ναζιστικού καθεστώτος, ίδρυσε τη Γκεστάπο και τα πρώτα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ενορχήστρωσε τον πυρπολισμό του Reichstag το 1933, κάτι που μετά χρησιμοποίησε για τη δίωξη κομουνιστών. Προώθησε την προσάρτηση της Αυστρίας και ήταν υπεύθυνος της «αρειοποίησης» της περιουσίας των Εβραίων πολιτών σε ολόκληρη την Ευρώπη. Χρησιμοποίησε τη Νύχτα των Κρυστάλλων για περαιτέρω διώξεις Εβραίων και θεσμοθέτηση αντισημιτικών νόμων ώστε να τους αποκλείσει τελείως από τη γερμανική οικονομία, επιτυγχάνοντας την «αρειανοποίησή» της. Ο Göring κρίθηκε ένοχος για όλες τις κατηγορίες και καταδικάστηκε σε θάνατο δι’ απαγχονισμού. Μια μέρα πριν την εκτέλεση της απόφασης του Δικαστηρίου, αυτοκτόνησε στο κελί του με υδροκυάνιο.

Η αρχαία Μακεδονική διάλεκτος και η ψευδώνυμη γλώσσα των Σκοπίων

Κεντρική θέση στο «Μακεδονικό» ζήτημα, παλαιότερα ή σήμερα, κατέχει το θέμα της γλώσσας, επειδή γλώσσα και συνείδηση προσδιορίζουν την εθνική ταυτότητα. Είναι χαρακτηριστικό πως η γλώσσα των αρχαίων Μακεδόνων αποτέλεσε την «αιχμή του δόρατος» με την οποία επλήγη παλαιότερα η ελληνικότητα της Μακεδονίας. Έτσι, υποστηρίχτηκε λ.χ. πως ορισμένα χαρακτηριστικά της αρχαίας Μακεδονικής (κυρίως η υποκατάσταση των φ, χ, θ από τα β, γ, δ) έδειχναν πως η προέλευση αυτής της διαλέκτου δεν ήταν όμοια με εκείνη των λοιπών ελληνικών διαλέκτων! Και πως ούτε καν για γλώσσα δεν θα έπρεπε να μιλάει κανείς, αφού από τις ισχνές μαρτυρίες που έχουν σωθεί, τέτοια γλώσσα ως γλώσσα πιθανόν να μην υπήρξε! Και πως, κι αν ακόμη υπήρξε, οι επιδράσεις που δέχτηκε από τους γύρω λαούς (Θράκες, Ιλλυριούς κ.ά.) ήταν τόσο έντονες, που την αλλοίωσαν και την έκαναν να δίνει στους λοιπούς Έλληνες την αίσθηση μιας «βάρβαρης», δηλαδή ξενικής γλώσσας!

Η συζήτηση του θέματος της αρχαίας μακεδονικής διαλέκτου, αυτής που μιλούσαν οι αρχαίοι Μακεδόνες, πριν υιοθετήσουν για πολιτικούς λόγους ως επίσημη γλώσσα του κράτους την αττική διάλεκτο, η συζήτηση του θέματος της προφορικής μακεδονικής διαλέκτου που γνωρίζουμε από 350 μαρτυρημένες λέξεις και από πλήθος ιστορικών μαρτυριών, ξεκίνησε τον 19^ο αιώνα από Γερμανούς κυρίως επιστήμονες, γλωσσολόγους και ιστορικούς, ορισμένοι από τους οποίους εξέφρασαν αμφιβολίες για την ελληνικότητα της αρχαίας μακεδονικής διαλέκτου. Το πραγματικά ισχνό γλωσσικό υλικό που έχει σωθεί (350 συνολικά λέξεις) από την αρχαία μακεδονική διάλεκτο, οι ελλιπείς διαλεκτολογικές γνώσεις των μελετητών της εποχής εκείνης, η γενικότερη υποτίμηση της σημασίας διαλέκτων όπως η προφορική μακεδονική, στην οποία ούτε γράφτηκαν λογοτεχνικά ή άλλα κείμενα ούτε σώθηκαν γραπτά κείμενα, η πολιτική αντιδικία των Μακεδόνων με ισχυρές πόλεις-κράτη, π.χ. η Αθήνα, που οδήγησε προσωπικότητες όπως ο Δημοσθένης σε φραστικές ακρότητες, όλα αυτά στο πλαίσιο μιας γενικότερης υποτίμησης της μονίμως αδύναμης νεότερης Ελλάδας  έθεσαν εν αμφιβόλω τον αμιγώς ελληνικό χαρακτήρα της προφορικής αρχαίας μακεδονικής διαλέκτου.

Ερυθρόμορφα αγγεία της Αρχαιότητας

Με αφορμή το άρθρο του κ. Πέτσα για τις αρχαιότητες που εκτίθενται σε διάφορα Μουσεία και συλλογές του εξωτερικού θα ήθελα να αναφέρω λίγα στοιχεία για την ερυθρόμορφη τεχνική στην αγγειογραφία, σύμφωνα με την οποία ζωγραφίστηκαν τα αριστουργήματα που κοσμούν τα Μουσεία αυτά.
Η ερυθρόμορφη τεχνική επινοήθηκε στην Αθήνα γύρω στο 530 π.Χ., όταν είχε, πλέον, παρέλθει η δόξα της παλαιότερης μελανόμορφης τεχνοτροπίας. Η ερυθρόμορφη τεχνική είναι το ακριβώς αντίθετο της μελανόμορφης
Οι μορφές και τα διακοσμητικά θέματα παραμένουν στο χρώμα του πηλού (ερυθρό), οι λεπτομέρειες ορίζονται με μαύρες γραμμές και το φόντο βάφεται μαύρο,ενώ, πριν στο μελανόμορφο ρυθμό το φόντο έμενε στο χρώμα του πηλού, οι λεπτομέρειες χαράσσονταν και οι μορφές βάφονταν μαύρες
(μελανές).
Ο κεραμέας (αγγειοπλάστης) παρέδιδε το αγγείο στον αγγειογράφο (ζωγράφο) σχεδόν στεγνό, μάλλον εύθρυπτο αλλά άψητο ακόμη. Ο αγγειογράφος σχεδίαζε πάνω του πρόχειρα τα περιγράμματα της διακόσμησης χρησιμοποιώντας ένα αιχμηρό εργαλείο που άφηνε ρηχά αυλάκια ή χρησιμοποιώντας κάρβουνο που με το ψήσιμο του αγγείου εξαφανιζόταν.
Μετά ψηνόταν το αγγείο στον κλίβανο όπου με διαδοχές της οξείδωσης και της αναγωγής οι μορφές έμεναν στο χρώμα του πηλού ενώ το υπόλοιπο αγγείο είχε λαμπερό, μελανό χρώμα. Ο πρώτος αγγειογράφος ερυθρόμορφης τεχνοτροπίας δεν ήταν δυνατόν να ξεκίνησε την σταδιοδρομία του απ' ευθείας με τη νέα τεχνική , αλλά πειραματίστηκε μ' αυτήν καθώς ήδη, ζωγράφιζε με την μελανόμορφη. Γι΄αυτό παρατηρούμε , αρχικά, " δίγλωσσα" αγγεία, όπου η μια πλευρά είναι διακοσμημένη με τη μελανόμορφη και η άλλη με την ερυθρόμορφη τεχνική (συνδυασμός των δύο τεχνικών).
π.Χ. Αμφορέας του Ζωγράφου του Ανδοκίδου όπου ο Αίας και ο Αχιλλέας παίζουν πεσσούς(ντάμα) στο Μουσείο της Βοστόνης.

Στην κύλικα του Ζωγράφου του Σωσίου (παίρνει το όνομα του από τον κεραμέα για τον οποίο εργαζόταν) του Μουσείου του Βερολίνου, όπου ο Αχιλλέας επιδένει το τραύμα του Πατρόκλου η ερυθρόμορφη τεχνική έχει φτάσει στο αποκορύφωμά της.
Ο ζωγράφος αυτός ανήκει στην ομάδα των "Πρωτοπόρων" που αποτέλεσαν μια συντροφιά καλλιτεχνών , ένα σπουδαίο κίνημα μεγάλης καλλιτεχνικής αξίας. Ήταν μορφωμένοι και ομιλητικοί. Υπέγραφαν ελεύθερα στα έργα τους , ταύτιζαν τους καλεσμένους στις σκηνές συμποσίου, έγραφαν πάνω στην παράσταση στιχάκια και προκλήσεις (!!!), παρουσίαζαν τις μορφές να μιλούν , όπως γίνεται στα σημερινά κινούμενα σχέδια.
Σ' ένα αγγείο ο ζωγράφος Ευθυμίδης γράφει δίπλα σε μία από τις πρωτοπόρες σπουδές κίνησης του ανδρικού σώματος " ως ουδέποτε Ευφρόνιος" →όπως ποτέ δεν θα το ζωγράφιζε ο Ευφρόνιος (χιουμοράκι 😂😂😂) αναφερόμενος στον αγγειογράφο Ευφρόνιο που έφτασε σχεδόν στην τελειότητα με τις μεγαλειώδεις αποδόσεις μύθων.Η άμιλλα και ο ευγενής συναγωνισμός υπήρξε κύριο χαρακτηριστικό αυτής της ομάδας των "Πρωτοπόρων".

Επιστρέφοντας στην κύλικα του Ζωγράφου του Σωσίου βλέπουμε στο μέταλλο τον Αχιλλέα να επιδένει το τραύμα του Πατρόκλου.Ο Πάτροκλος κάθεται οκλαδόν στην ασπίδα του, με τεντωμένο το αριστερό του πόδι προς το πλαίσιο του μεταλλίου, αποδίδοντας μ' αυτόν τον τρόπο ταραχή και πόνο. Έχει βγάλει το κράνος του κι έχει ξεκουμπώσει το θώρακά του. Στο κεφάλι του φοράει ένα ελαφρύ σκουφί, που το φορούσαν κάτω από το κράνος. Δίπλα στο δεξιό πόδι του διακρίνεται ένα βέλος· προφανώς είναι αυτό που προξένησε το τραύμα. Από το ανοιχτό στόμα διακρίνονται τα δόντια του, δείγμα του πόνου που υποφέρει.
Και οι δύο άντρες είναι συγκεντρωμένοι σ' αυτό που κάνουν. Ο Σωσίας επιμένει και στην παραμικρή ανατομική λεπτομέρεια και στις λεπτομέρειες της διακόσμησης των όπλων και του σκουφιού του Πάτροκλου. Τα ορθάνοιχτα μάτια των ηρώων προοιωνίζουν μεταγενέστερες και πιο ρεαλιστικές αποδόσεις των ματιών, ανοίγοντας το περίγραμμά τους και τοποθετώντας την κόρη κοντά στο δακρυικό πόρο.
Ο ζωγράφος χρησιμοποίησε λευκό για τον επίδεσμο και τα για τα δόντια του Πάτροκλου, ενώ τα ρόδια που κρατούσε μια από τις θεές στην εξωτερική όψη είναι ανάγλυφα.

Τα αγγεία αυτά μας δείχνουν πολλά για την κοινωνία τους, τον τρόπο που ζούσανε και βέβαια πληροφορίες για τους αγγειογράφους έτσι ώστε να μπορέσουμε να τα κατηγοριοποιήσουμε και να τα χρονολογήσουμε.

Θεοφάνεια στη Θεσσαλονίκη μιας άλλης εποχής.

Ημέρα Θεοφανείων στη Θεσσαλονίκη. Έχουν πέσει στη θάλασσα, στα κρύα νερά του Θερμαϊκού για να αναζητήσουν τον Σταυρό. Γύρω τους βάρκες πλήρεις θεατών

H επιχωμάτωση της νέας παραλίας Θεσσαλονίκης.

Η γιγάντωση της πόλης λόγω της εσωτερικής μετανάστευσης στις αρχές της δεκαετίας του 50 είχε σαν αποτέλεσμα να αλλάξει εντελώς η μεταπολεμική εικόνα της πόλης. Αυτή την αλλαγή την περιγράφει υπέροχα  ο Χρήστος Ζαφείρης στο site του που ασχολείται με την ιστορία της πόλης.

Πριν από την επιχωμάτωση, στην αρχή της Λεωφόρου Μεγάλου Αλεξάνδρου, όπου λειτουργούσε η Ηλεκτρική Εταιρία.

Η πιο μεγάλη μεταμόρφωση της Θεσσαλονίκης, που άλλαξε την παραδοσιακή μορφή της πόλης, ήταν η επιχωμάτωση της ανατολικής παραλίας από το ύψος της Ηλεκτρικής Εταιρείας ως το Ποσειδώνιο.

Ανατολικό Παραλιακό Μέτωπο Θεσσαλονίκης

( 1945 - 1960 - 2004 )

Χωρο-κοινωνικος ορθολογισμός

(πηγή: Χαστάογλου, Β.)

Χιλιάδες τόνοι μπάζα από τις κατεδαφίσεις και τις εκσκαφές των νέων οικοδομών της πόλης, μετέτρεψαν τη δαντελένια ανατολική ακτή του Θερμαϊκού, με όρμους, λιμανάκια και θαλάσσια λουτρά, σε ευθύγραμμη προκυμαία, προσφέροντας οικοδομικά τετράγωνα με πλειστηριασμό σε νέους προνομιούχους ιδιοκτήτες.

Παλιές φωτογραφίες της Θεσσαλονίκης.

Αυτή η ανάρτηση θα ανανεώνεται συνεχώς με φωτογραφίες που συναντώ στο διαδίκτυο. Η πιο πρόσφατη θα μπαίνει στην πρώτη θέση, έτσι ώστε, στο τέλος της σχολικής χρονιάς να έχετε μια πλήρη εικόνα για το πως ήταν η πόλη μας. Και φυσικά να γίνουν οι σχετικές ιστορικές αναφορές απο τους γνωρίζοντες ώστε να υπάρχει μεγαλύτερη διείσδυση στην ιστορία της πόλης.

"Της Σαλονίκης μοναχά της πρέπει το καράβι, να μην τολμήσεις να τη δεις ποτέ από τη στεριά..." λέει ο ποιητής Νίκος Καβαδίας.

Θεσσαλονίκη του 1917, όψη απο νοτιοΑνατολικά προς βορειοΔυτικά. Φωτογραφία που τη βρήκα σ' αυτή την  εκπληκτική σελίδα του facebook.
Στο βάθος καπνός κατακλύζει το κέντρο της πόλης που σημαίνει ότι, μάλλον, πρόκειται για τη μεγάλη φωτιά του Αυγούστου του 1917 που ισοπέδωσε το κέντρο της πόλης με αποτέλεσμα να σχεδιαστεί απο την αρχή. Και επειδή συνειρμικά με ήρθε στο νου το τραγούδι για τη Σαλονίκη και τη θάλασσά της σε μουσική Θ. Μικρούτσικου και στίχους του μεγάλου ποιητή της θάλασσας Ν. Καβαδία, παραθέτω και το τραγούδι για να δέσει με την εικόνα. Εδώ  παίζει το μουσικό συγκρότημα "Ξέμπαρκοι"

Κατοχή στην Θεσσαλονίκη: μια άγνωστη περίοδος στην Ιστορία της πόλης

Όταν ακούω το συγκλονιστικό τραγούδι "Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα" του Γιάννη Κούτρα, μελοποιημένη έκδοση του ομώνυμου ποιήματος του Νίκου Καββαδία, συγκινούμαι. Για την ακρίβεια ανατριχιάζω! Μου έρχονται στο μυαλό διάφορες εικόνες, κατά κύριο λόγο ασπρόμαυρες, θλιμμένες.

Οι μαυροντυμένες γυναίκες του Διστόμου να θρηνούν για τους άντρες τους, να θρηνούν για τα παιδιά τους, να θρηνούν για τον εξανδραποδισμό ενός ολόκληρου χωριού.

Η απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης από τους Γερμανούς (30 Οκτωβρίου 1944)

Σαν σήμερα, στις 30 Οκτωβρίου 1944 αντιστασιακές οργανώσεις απελευθέρωσαν τη Θεσσαλονίκη από τις γερμανικές δυνάμεις κατοχής. Ο Γιώργος Ιωάννου, καταξιωμένος συγγραφέας από τη Θεσσαλονίκη, καταθέτει προσωπικές μαρτυρίες, χρήσιμες για την εποχή, στο πεζογράφημά του Η παραπεταμένη απελευθέρωση, το οποίο περιλαμβάνεται στο βιβλίο του Το δικό μας αίμα (1978), σ. 103-113. Αποσπάσματα από το πεζογράφημα αυτό παραθέτω στη συνέχεια.

Η απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης απο τον Ναζιστικό ζυγό, 30 Οκτωβρίου του 1944.

Ένα σπουδαίο βίντεο που αξίζει να το δείτε όλοι για να γνωρίσετε σημαντικά γεγονότα για την πόλη μας. Είπαμε, η ιστορία μας διδάσκει, μας μαθαίνει να ερμηνεύουμε το σήμερα, να φτιάχνουμε το αύριο.

30 Οκτωβρίου 1944 "Η Παραπεταμένη Απελευθέρωση" from ThessDoc on Vimeo.

Ρεμπέτικα τραγούδια για τον πόλεμο του '40

Μπενίτο μου (Το όνειρο του Μπενίτο)
Ηχογραφήθηκε το 1940.
Βασίζεται στην μελωδία του ρεμπέτικου τραγουδιού "Ο Αντώνης ο βαρκάρης ο Σερέτης" (του Σπύρου Περιστέρη). Οι στίχοι είναι του Μίνωα Μάτσα.
Τραγουδά ο αξέχαστος και ανεπανάληπτος Μάρκος Βαμβακάρης.

Οι Ελληνίδες στον ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940

Όλοι γνωρίζουμε για τις χρυσές σελίδες ηρωισμού που έγραψαν οι Έλληνες στρατιώτες στα βουνά της Βορείου Ηπείρου, όταν η Ελλάδα κλήθηκε να αποκρούσει την ιταλική επίθεση το 1940. Πολλοί όμως αγνοούν τη συμβολή, την οικειοθελή και αυθόρμητη προσφορά και την αυτοθυσία της Ελληνίδας.

Το τραμ της Θεσσαλονίκης, η ιστορία και το άδοξο τέλος του.

Με  αφορμή την πιο πάνω υπέροχη φωτογραφία έκανα ένα γρήγορο ψάξιμο για την βαθιά πληγή της πόλης μας, το ξήλωμα των γραμμών του τραμ της Θεσσαλονίκης και παραθέτω το παρακάτω άρθρο που αναδημοσιεύω από εδώ. 

Μια πράξη εγκληματική - κατά τη γνώμη μου- γιατί τα δημόσια μέσα μεταφοράς σταθερής τροχιάς όπως είναι το τραμ υπάρχουν σε όλες τις μεγάλες πόλεις του κόσμου και αποτελούν βασικό μέσο μεταφοράς των πολιτών. 

Και εμείς καταφέραμε να καταστρέψουμε ένα έτοιμο διαμορφωμένο δίκτυο. 

Κρίμα και ντροπή για την πόλη μας, οι υπεύθυνοι, κάποτε θα έπρεπε να λογοδοτήσουν που μας άφησαν απροστάτευτους με δυνάστη, για δεκαετίες, το μονοπώλιο του διεφθαρμένου ΟΑΣΘ.

Διαβάστε την ιστορία του τραμ της Θεσσαλονίκης, γιατί είπαμε, κάθε πολίτης πρέπει να γνωρίζει την ιστορία του τόπου του – και όχι μόνο- ώστε να έχει γνώμη και να παρεμβαίνει και να διαμορφώνει το μέλλον του. 

Tα βομβόπληκτα στην Τούμπα.

Είναι ακριβώς δίπλα μας, όσοι μπαίνουν στο σχολείο μας απο την κάτω είσοδο τα συναντούν καθημερινά. Ως κτίρια, αρχιτεκτονικά, δεν είναι τίποτε το ιδιαίτερο, μάλιστα, δείχνουν παλιά και ταλαιπωρημένα, αισθάνεσαι ότι εκεί μέσα κατοικούν φτωχοί ένοικοι. Πάντα είχα αυτή την εντύπωση και μια μόνιμη απορία, πως κτίστηκαν εκεί και γιατί είναι μόνο δυο. Υπέθετα κι εγώ ότι ήταν εργατικές κατοικίες αλλά μου φαινόταν περίεργο που ήταν μονάχα δυο κτίρια, γιατί, συνήθως οι εργατικές κατοικίες είναι μεγάλα οικιστικά συγκροτήματα.
Και να που με το άρθρο του πολύ καλού  ηλεκτρονικού περιοδικού της πόλης μας, της Παράλλαξης, μου λύθηκε η απορία.

Από parallaxi

Βρίσκονται στην οδό Π. Καρολίδου στην Κάτω Τούμπα. Σε μια περιοχή που είναι γνωστή ως 151. Αρχικά ήταν 4 ή 5 μεγάλα σε μήκος τριώροφα κτήρια που μοιάζουν με εργατικές κατοικίες.
Ονομάσθηκαν βομβόπληκτα γιατί κτίστηκαν στις αρχές της δεκαετίας του 50 για να στεγάσουν αυτούς που έχασαν τα σπίτια τους λόγω βομβαρδισμών στην διάρκεια της Γερμανικής κατοχής.

Ένας αρχαίος δρόμος κάτω απο την Εγνατία

Τα έργα του μετρό αναδεικνύουν σπουδαια αρχαιολογικά ευρήματα της ιστορίας της Θεσσαλονίκης. Απολαύστε το βίντεο που παρουσιάζει μια αρχαία πόλη κάτω απο την πόλη στην οποία ζούμε.

πηγή --> εδώ

Η Θεσσαλονίκη παλιά.

Η ιστορία της πόλης μας είναι μακραίωνη.
Υπήρξε η συμβασιλεύσα στο Βυζάντιο, το εμπορικό και πολιτιστικό κέντρο επι Οθωμανικής αυτοκρατορίας, μια πραγματική κοσμοπολίτισσα, κέντρο διακίνησης και ανταλλαγής εμπορίου, οικονομίας, πολιτισμού, λαών με την απελευθέρωση της πόλης μας. Και αυτό φαίνεται απο την οικιστική αλλαγή που έγινε στο διάβα των χρόνων. Παρακάτω παραθέτω μερικές φωτογραφίες απο την Θεσσαλονίκη του 19ου αιώνα και αρχές του 20ου. Τα παραθαλάσσια τείχη (1η φωτογραφία, η μορφή του λευκού Πύργου στις αρχές του 20ου αιώνα (2η φωτογραφία), η λεωφόρος Εθνικής Αμύνης (3η φωτογραφία) η σημερινή Βασιλίσσης Όλγας (4η φωτογραφία), απο τη συνοικία των εξοχών με τα πλούσια αρχοντικά των εύπορων κατοίκων της πόλης. Για κάθε φωτογραφία μπορούν να γίνουν ενδιαφέρουσες συζητήσεις έτσι ώστε, μεσα απο κουβέντα να αναδειχθεί η ιστορία της πόλης. Γιατί η ιστορία μας είναι η αρχή και η αφετηρία της ζωής μας, πάνω στην ιστορία τους, τις ρίζες τους, τις μνήμες τους στηρίζονται οι άνθρωποι για να πορευτούν στο μέλλον.
Περιμένω σχόλια και τοποθετήσεις

Μια πραγματικά σπάνια φωτογραφία που κυκλοφόρησε μόλις τώρα στο διαδίκτυο στα για τη Θεσσαλονίκη μέσα του 19ου αιώνα. Τα τείχη γκρεμίστηκαν το 1867 για να αποκτήσει η πόλη πρόσβαση στην θάλασσα και να εξαλειφθούν λοιμώδεις αρρώστιες

Λίγες μόνο ημέρες μετά τη δημοσίευση φωτογραφίας της Θεσσαλονίκης με ανέπαφα τα παραθαλάσσια τείχη, έρχεται στο φως και δεύτερη φωτογραφία που απεικονίζει μάλιστα τον Λευκό Πύργο στο βάθος.

Η πρώτη φωτογραφία που προκάλεσε αίσθηση θα φιλοξενηθεί σε έκθεση που διοργανώνει το Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, ενώ τόσο η ίδια η πρώτη φωτογραφία, όσο και η δεύτερη θα ερευνηθεί ακόμη πιο αναλυτικά ώστε να διαλευκανθεί πέραν πάσης υποψίας αν πρόκειται όντως για τη Θεσσαλονίκη.Η ανάρτηση έγινε στην ομάδα του Facebook «Παλιές Φωτογραφίες της Θεσσαλονίκης» από τον χρήστη Minas Drestiliaris. Πηγή απο εδώ

Θεσσαλονίκη - Το διασημότερο συντριβάνι της πόλης στη συμβολή Εγνατίας και Εθνικής Αμύνης, φωτογραφημένο εκτιμώ τη δεκαετία του '30 και πάντως πριν το 1936, που ο Δήμος το αφαίρεσε για διευκόλυνση της κυκλοφορίας την εποχή που έγινε η διάνοιξη της Εγνατίας, Μεταφέρθηκε σε πρώτη φάση στο παλιό γήπεδο της ΧΑΝΘ και αργότερα στο εργοτάξιο του Δήμου στην Τούμπα, όπου και παρέμεινε μισοκατεστραμένο μέχρι το 1977, που αποκαταστάθηκε και συμπληρώθηκε με ακριβή αντίγραφα των τμημάτων, που είχαν αφαιρεθεί ή καταστραφεί και τοποθετήθηκε περίπου στην αρχική του θέση, στην πλατεία Συντριβανίου. 
Κατασκευασμένο το 1889-1890 ήταν δώρο του Σουλτάνου Αβδούλ Χαμίτ στην πόλη, σηματοδοτώντας το τέλος της νέας τότε λεωφόρου Hamidye (μετέπειτα Εθνικής Αμύνης), με τα μέγαρα και τις επαύλεις, λεγόμενα "βασιλικά" γιατί σχεδόν όλα ήταν ιδιοκτησίας του σουλτάνου.
Ευθεία πίσω από το Συντριβάνι, η δενδροφυτευμένη τότε Εθνικής Αμύνης. Στο βάθος διακρίνεται η θάλασσα και ο Λευκός Πύργος.
Από carte postale των εκδόσεων "Δέλτα" (αναδημοσίευση από σελίδα του facebook

Παλιές φωτογραφίες της Θεσσαλονίκης - Old Photos of Thessaloniki)

Ο Λευκός Πύργος με τα τείχη που τον περιτριγυρίζουν πριν γκεμιστούν απο τους Οθωμανούς στις αρχές του 20ου αιώνα.

Η σημερινή Εθνικής Αμύνης απο τη μεριά του Λευκού Πύργου και στο βάθος το συντριβάνι...

Η Λεωφόρος των Εξοχών, η σημερινή Βασιλίσσης Όλγας με τα αρχοντικά της και τη γραμμή του τραμ.

Η μικρασιατική καταστροφή ... μέσα από την λογοτεχνία

Στο μάθημα της Ιστορίας φέτος, ο κ. Πέτσας μας ανέθεσε να κάνουμε μια εργασία με θέμα την Μικρασιατική καταστροφή μέσα από λογοτεχνικά βιβλία. Στην εργασία αυτή είχαμε να διαβάσουμε το βιβλίο που είχαμε διαλέξει και μετέπειτα να κάνουμε μια παρουσίαση πάνω σε αυτό , την οποία θα παρουσιάζαμε στην τάξη. Η πρώτη παρουσίαση που θα ανεβάσω στην εφημερίδα είναι για "Τα ματωμένα χώματα" της Διδώς Σωτηρίου. Τα ματωμένα χώματα

Στρατόπεδο συγκέντρωσης Auschwitz

Το στρατόπεδο συγκέντρωσης Άουσβιτς ιδρύθηκε το 1940 για Πολωνούς πολιτικούς κρατούμενους. Με το πέρασμα του χρόνου οι χιτλερικοί άρχισαν να συγκεντρώνουν εδώ ανθρώπους από όλη την Ευρώπη, κυρίως Εβραίους, Σοβιετικούς αιχμαλώτους και Αθίγγανους. Μετά το τέλος της γερμανικής εισβολής στην Πολωνία (Σεπτέμβριος 1939) η πόλη Οσβιέτσιμ, το όνομα της οποίας οι χιτλερικοί άλλαξαν σε Άουσβιτς, επιλέχθηκε ως κατάλληλη τοποθεσία για τη δημιουργία στρατοπέδου συγκέντρωσης λόγω των εγκαταλελειμμένων στρατώνων από τη μεσοπολεμική περίοδο και επειδή αποτελούσε σημαντικό σιδηροδρομικό κόμβο. Διοικητής του στρατοπέδου ορίστηκε ο Ρούντολφ Ες.

Σαν σήμερα 70 χρόνια πριν...

Εβδομήντα ένα χρόνια συμπληρώνονται ακριβώς από την μαύρη επέτειο της κατάληψης της Αθήνας από τους Γερμανούς κατακτητές.

Η Γερμανική εισβολή στην Ελλάδα (κωδική ονομασία Επιχείρηση Μαρίτα) ήταν πολεμική επιχείρηση του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου που έλαβε χώρα στην ηπειρωτική Ελλάδα και την νότια Αλβανία.

Η μάχη διεξήχθη μεταξύ των συμμαχικών δυνάμεων (Ελλάδα και Βρετανική Κοινοπολιτεία) και των δυνάμεων του Άξονα (Ναζιστική Γερμανία, Φασιστική Ιταλία και Βουλγαρία).

Το τάγμα μοτοσικλετών της 2ης Μεραρχίας Πάντσερ, που ειρήσθω εν παρόδω είχε περάσει στην Εύβοια με σκοπό να καταλάβει το λιμάνι της Χαλκίδας, ανέλαβε την αποστολή να υπερφαλαγγίσει τη βρετανική οπισθοφυλακή

Οι μοτοσικλετιστές συνάντησαν μικρή αντίσταση και το πρωί της 27ης Απριλίου 1941 οι πρώτοι Γερμανοί μπήκαν στην Αθήνα, ακολουθούμενοι από θωρακισμένα οχήματα, άρματα μάχης και πεζικό.