Ο διακόπτης της δίψας

Ξέρατε ότι υπάρχει ένα εγκεφαλικό κύκλωμα που λειτουργεί ως διακόπτης της δίψας; Ε λοιπόν οι επιστήμονες της ΗΠΑ το ανακάλυψαν! Σύμφωνα με πειράματα  σε ποντίκια ανακάλυψαν ότι ένα μέρος του κυκλώματος προκαλεί το αίσθημα της δίψας και μάλιστα μπορούν να το προκαλέσουν και τεχνικά. Βέβαια μπορεί να συμβεί και το αντίθετο, δηλαδή να σταματήσει η δίψα.
Οι ερευνητές του Ιατρικού Κέντρου του Πανεπιστημίου Κολούμπια της Νέας Υόρκης και του Ιατρικού Ινστιτούτου Χάουαρντ Χιουζ, με επικεφαλής τον δρ. Γιούκι Όκα, ανέφεραν ότι το κύκλωμα ρύθμισης της δίψας βρίσκεται σε μια περιοχή στον υποθάλαμο του εγκεφάλου (Subfornical Orcal-SFO), που ήταν ήδη γνωστό ότι εμφανίζει αυξημένη δραστηριότητα στα ζώα με αφυδάτωση.
Αυτό βρίσκεται έξω από τον αιματοεγκεφαλικό φραγμό. Πειράματα δείχνουν πως μπορούμε να πνίξουμε τη δίψα, αν ενεργοποιήσουμε επιλεκτικά με τη βοήθεια λέιζερ τα κατάλληλα κύτταρα στη συγκεκριμένη εγκεφαλική περιοχή. Πρόκειται για τη  λεγόμενη οπτογενετική μέθοδο, στην οποία μόρια του φωτός μπορούν να δώσουν εντολές στα κύτταρα του εγκεφάλου. Στην ουσία είναι ένα είδος ελέγχου του νου (mind control).
Λοιπόν ένα ακόμα βήμα της επιστήμης για τον άνθρωπο μας δίνει τη δυνατότητα να ελέγχουμε τη δίψα μας μόνο με μια ακτίνα λέιζερ! Τέλειο....

Πως να πετύχεις: 13 επιλογές που κάνουν οι άνθρωποι που πετυχαίνουν

Το παρακάτω άρθρο το βρήκα στο διαδίκτυο (αναπαραγωγή από το περιοδικό Forbes ),  και το θεώρησα σημαντικό να το συνδέσω με αυτό που κάνουμε  στο μάθημα, δηλαδή με τον καθορισμό στόχων.

Όπως φαίνεται και εδώ, όπως λέγαμε και στο μάθημα, μαγικές συνταγές επιτυχίας δεν υπάρχουν. Επιτυχία σημαίνει σκληρή δουλειά, προγραμματισμός, μεθοδικότητα, υπομονή, επιμονή, πίστη στο στόχο που έχουμε διαλέξει.

 

Αυτά περίπου λέει και το πιο κάτω άρθρο με 13 συνταγές που ναι μεν φαίνονται όμορφες και προκλητικές, προϋποθέτουν όμως θέληση, ισχυρή προσωπικότητα, κόπο και προσπάθεια. Θα πρόσθετα και αυτογνωσία, δηλαδή τι θέλω να πετύχω, ξεκάθαρα να γνωρίσω τι είμαι και τι θέλω να γίνω, τι ταιριάζει σε μένα.

Στο άρθρο πρόσθεσα μόνο τίτλους σε κάθε μια από τις 13 συνταγές, τις διατύπωσα θετικά γιατί τα "δεν", τα "μη" και οτιδήποτε αρνητικό δημιουργεί αρνητική φόρτιση και προδιάθεση υποχρέωσης.

ΕΦΗΒΕΙΑ ΚΑΙ ΓΟΝΕΙΣ

Απο την Αντωνία Παπαδοπούλου, Β2

 Εφηβεία ονομάζεται η κρίσιμη περίοδος μεταξύ παιδικότητας και ενηλικίωσης. Όσοι έχουν βιώσει την εφηβεία, μπορούν να τη χαρακτηρίσουν ως μία δεύτερη γέννηση,μεταμόρφωση.

Μόνο που μέσα από αυτήν τη γέννα, θα πρέπει σιγά-σιγά ο έφηβος να αποχωριστεί τους γονείς του.  

          Όπως όλοι έχουμε παρατηρήσει, εμείς οι έφηβοι προσπαθούμε να διαφοροποιηθούμε από τους γονείς μας και να διαμορφώσουμε τη δική μας ταυτότητα.
Το γεγονός αυτό έρχεται σε αντίθεση με την εποχή που ήμασταν παιδιά.

Δηλαδή,όταν ταυτιζόμασταν έντονα με τους γονείς μας και τους είχαμε σαν πρότυπα.
Σίγουρα υπήρξαν φορές που όλες φορούσαμε τα τακούνια της μαμάς (παρ’ όλο που ήταν οκτώ νούμερα μεγαλύτερα)και  που όλοι καθόμασταν στη θέση του οδηγού και ονειρευόμασταν πως οδηγούσαμε ένα αμάξι σαν του μπαμπά μας.

Κατά την εφηβεία όμως,η τάση για διαφοροποίηση είναι απόλυτα φυσιολογική και εκδηλώνεται συχνά μέσα από το ντύσιμο,το ιδιόμορφο κούρεμα,τις σπουδές και την αυξημένη βαρύτητα που δίνουμε στους στενούς μας φίλους.

Όλοι δεν το κάνουμε αυτό;

         Στη διάρκεια αυτής της περιόδου της ζωής μας δηλώνουμε την ανάγκη μας για ανεξαρτησία. Έστω κι αν ακούμε από τους μεγάλους ότι μια τέλεια ανεξαρτησία  μας εκθέτει σε ευθύνες και κινδύνους.

Έτσι, αναζητάμε πότε τη βοήθεια των γονιών μας και πότε αρνούμαστε κάθε βοήθειά τους, φοβούμενοι μήπως χάσουμε αυτήν  την αρχόμενη αυτονομία.

        Εδώ έχει ιδιαίτερη σημασία και η στάση των  γονιών,προκειμένου να ξεφύγουμε από αυτού του είδους την  “ταλάντευση”.

Το καλύτερο θα ήταν όλοι οι γονείς να είναι  πρόθυμοι  να ακούσουν τα παιδιά τους,χωρίς να προσπαθούν να κυριαρχήσουν με τις ιδέες τους.

         Αν αυτό συνέβαινε σε όλες τις οικογένειες,όλοι οι έφηβοι θα έβλεπαν τους γονείς τους ως βοηθούς κι όχι ως εχθρούς, όπως τους βλέπουν οι περισσότεροι/ες…

Άλλοι πάλι βλέπουν τους γονείς τους ως υπερπροστατευτικούς.

Λέγοντας υπερπροστατευτικούς, εννοώ τους γονείς που  π.χ  δεν μπορούν να αντισταθούν στο  πειρασμό  να αποφασίζουν ποια θα είναι η επιλογή της καριέρας του παιδιού τους, αντί για το ίδιο.

Ή σε κάτι πιο απλό: τι χρώμα παπούτσια θα αγοράσουν.

 Η επέμβαση αυτή από τη μία πλευρά είναι σωστή.

Πως μπορεί ένας 15χρονος να αποφασίσει τι επάγγελμα θα ακολουθήσει από μόνος του.

Σίγουρα όμως δεν μπορεί να αποφασίσουν μόνο οι γονείς του.

Εσείς τι πιστεύετε;

Ποια είναι  αυτή η “γραμμή’’ που ορίζει  ποιο είναι το σωστό;

Πότε δηλαδή έχει δίκαιο το παιδί και πότε δίκαιο ο γονιός για όσα θέματα παρουσιάζονται  στην καθημερινότητα μέχρι την ενηλικίωση;

                                                                           
           

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ;

Είναι αυτό που αισθανόμαστε, αλλά δεν μπορούμε να περιγράψουμε.

Τα παρακάτω αποφθέγματα, αποτελούν κάποιες περιγραφές και προσπάθειες προσέγγισης του όρου "ζωή".

Ποιες είναι οι δικές σας απόξεις και ερμηνείες για τη ζωή; 

• Αγαπάς τη ζωή; Τότε μη σπαταλάς το χρόνο σου, γιατί απ' αυτόν είναι φτιαγμένη η ζωή. Φραγκλίνος Βενιαμίν
• Ακόμα και μια σύντομη ζωή, διαρκεί πολύ. Πλούταρχος
• Ακριβώς αυτά στα οποία δεν δίνετε καθόλου προσοχή, είναι εκείνα που μας οδηγούν στη ζωή μας. Ένδριους Λ.
• Αλάτι ο θάνατος και τη ζωή πολύ τη νοστιμίζει. Καζαντζάκης Ν.
• Αλκοόλ: είναι μια αναισθησία που επιτρέπει να ξεπερνάμε την εγχείρηση που λέγεται ζωή. Σω Μπ.
• Αλκοολισμός: η νάρκωση που επιτρέπει να ξεπεράσει κανείς την εγχείρηση με ονομασία: ζωή. Σω Μπ.
• Αν δεν έχεις κάνει ούτε και ένα σφάλμα, τότε δεν έχεις πάρει στη ζωή σου ούτε μια πρωτοβουλία. Σαμπέο Φ.
• Αν η ζωή είναι ένα λουλούδι, οι αναμνήσεις είναι το άρωμά του.
• Αν η ζωή είναι λουλούδι, οι αναμνήσεις είναι το άρωμά του. Άγνωστος
• Αν μάθεις να ζεις τις στιγμές, δεν πλήττεις ποτέ. Σαιντ Μπεβ
• Αν μπορούμε να δούμε καθαρά το θαύμα ενός και μόνο λουλουδιού, θ’ άλλαζε όλη μας η ζωή. Βούδας
• Αν ξέραμε, πόσο σύντομη είναι η ζωή, δε θα ξοδεύαμε τόσο χρόνο για ευεργεσίες. Άστορ Μάργκαρετ
• Αν οι άνθρωποι δε χάνονταν σαν την ομίχλη, αν δεν σκόρπιζαν σαν τον καπνό, κανένας δε θα'χε τη δύναμη να μας κουνήσει. Πολύτιμη η ζωή, γιατί είν' αβέβαιη. Κένκο Γιοσίντα
• Αν υποθέσουμε πως η ανθρώπινη ζωή μπορεί να προοδεύει με νου, τότε θα καταστραφεί η ίδια η ζωή. Χάνιν Λ.
• Αναμφίβολα η καλύτερη λύση είναι να μη γεννηθείς. Σιοραν Εμίλ
• Ανδρών επιφανών πάσα γη τάφος. Θουκυδίδης
• Από τις μέρες της ζωής μας απομένει… μονάχα όποια θυμίζει έναν καημό… και ένα στοχασμό που τη φωτίζει. Τσιγγάνικη ωδή
• Από το γάμο της Φαντασίας με την Επιθυμία γεννιέται κάτι πολύ μεγαλύτερο, παρά επιτρέπει η ζωή. Γρασιάν
• Από το χάος ερχόμαστε, στο χάος πηγαίνουμε, το μεσοδιάστημα το λέμε ζωή. Καζαντζάκης Ν.
• Αυτά που παίρνουμε είναι προς το ζην. Ζωή είναι αυτά που δίνουμε. Τσόρτσιλ
• Αυτό που κάνει όμορφη την αρχή, είναι η ύπαρξη του τέλους. Σκουτής Σπύρος (blogger "Lockheart")
• Αυτοί που κλαίνε για την τύχη τους, θα έπρεπε μάλλον να παραπονιούνται κατά του εαυτού τους. Βολταίρος
• Βίος ευτυχής δεν υπάρχει, υπάρχουν μόνο μέρες ευτυχείς. Ουγκώ
• Για το τι μας επιφυλάσσει η ζωή, εφευρέθηκαν προφήτες, μάγοι κ.λ.π. Για το τι επιφυλάσσουμε εμείς στη ζωή, ποια πληροφορική θα της το πληροφορήσει. Νέζος Γ.
• Δεν έχει υφάνει ο άνθρωπος τον ιστό της ζωής: μια κλωστίτσα του είμαστε. Ό,τι κάνουμε στον ιστό, το κάνουμε στον εαυτό μας. Όλα τα πράγματα ενώνονται. Όλα είναι δεμένα μεταξύ τους. Αρχηγός Σιάτλ (φυλήν ινδιάνων Σουκουάμις)
• Δεν ζει κανείς όπως θέλει, αλλά όπως του έρχεται η ζωή. Λάτιμερ
• Δεν ζούμε, ελπίζουμε να ζήσουμε. Παροιμία Γαλλική
• Ενας ωραίος θάνατος αξίζει περισσότερο από μια τιποτένια ζωή. Κικέρων
• Επιμελού του βίου (Να μην παραμελείς τίποτε που αφορά στη ζωή σου). Θαλής
• Επιστήμη είναι η οργανωμένη γνώση. Σοφία, η οργανωμένη ζωή. Καντ Ιμάνουελ
• Ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο, καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο, το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή. Καζαντζάκης Νίκος
• Έτσι είναι η ζωή: είμαστε ευτυχισμένοι και χαιρόμαστε προκαταβολικά αναμένοντας τις αλλαγές. Έγιναν οι αλλαγές και δεν έφεραν τίποτα αξιοσημείωτο, αλλά εμείς ήδη περιμένουμε καινούριες. Τζόνσον Σ.
• Ευ ζην (Να ζεις ανώτερα). Αλέξανδρος ο Μέγας
• Ευημερίαν άσκει (Να επιδιώκεις τη βελτίωση της ζωής σου). Σόλων 

  
Ρόζμαρι Τζουρέλη

Όταν δεν εγκαταλείπεις... κάποια στιγμή τα καταφέρνεις.

Ο Arthur Boorman είχε μείνει σχεδόν ανάπηρος από πτώσεις με αλεξίπτωτο κατά την διάρκεια της θητείας του στον στρατό, και κανένας γιατρός δεν του έδωσε ελπίδες πως θα μπορέσει να περπατήσει ξανά χωρίς υποστήριξη.

Μετά από 15 χρόνια και πολλές προσπάθειες, ο Arthur κατάφερε όχι μόνο να περπατήσει, αλλά να τρέχει και να αθλείται. Αυτή είναι η απίστευτη ιστορία του.

Η περίπτωση του Arthur Boorman μπορεί να αποτελέσει ένα καλό μάθημα για όλους μας για το πόση αξία έχει η υπομονή, η επιμονή, η προσπάθεια και ο αγώνας για ζωή.

πηγη: http://www.videoman.gr/20849

Τι είναι ευτυχία;

Την απάντηση έχει δώσει ο Θανάσης Βέγγος.
Η απουσία του Θανάση Βέγγου παραμένει αισθητή παρά το γεγονός ότι έχει περάσει αρκετός καιρός από το θάνατό του. Παραμένουν όμως πάντα διαχρονικά τα λόγια των σπουδαίων ανθρώπων που αφήνουν με το έργο τους και την προσφορά τους το δικό της στίγμα σε μια κοινωνία που παραπαίει.

Τα λόγια αυτού του σπουδαίου ηθοποιού που τίμησε το επάγγελμα καθώς πραγματικά ποιούσε ήθος, σχετικά με την ουσία της ευτυχίας κυριολεκτικά αποτελούν ένα «χαστούκι» στα «θέλω» του σύγχρονου κόσμου.

Με απλές κουβέντες όπως αρμόζουν σε έναν αυθεντικό άνθρωπο, ο Θανάσης Βέγγος είχε δηλώσει ότι «Έπρεπε να γεράσω, αγόρι μου, για να μάθω τι είναι ευτυχία. Τελικά ευτυχία είναι ένα ζευγάρι χέρια, δύο χέρια… Αυτά που θα σε αγκαλιάσουν, θα σε κρατήσουν, θα σε κοιμήσουν, θα σε περιποιηθούν, θα σου μαγειρέψουν, θα σε χαϊδέψουν και στο τέλος θα σου κλείσουν τα μάτια. Τα πολλά χέρια απλά σε κατσιάζουν… Χάσιμο χρόνου. Θα το δεις κι εσύ όσο μεγαλώνεις…»

Το τέρας μέσα μας: Το πείραμα του Μίλγκραμ

 

ή αλλιώς: "Πόσο βίαιος, στ' αλήθεια είσαι;"

Το πείραμα του Μίλγκραμ είναι ένα από τα πιο γνωστά αντιδεοντολογικά πειράματα της ψυχολογίας, ουσιαστικά μια «φάρσα» που ξεγύμνωσε την ανθρώπινη ψυχή.

Το 1961, ο εικοσιεπτάχρονος Στάνλει Μίλγκραμ, επίκουρος καθηγητής ψυχολογίας στο Γέιλ, αποφάσισε να μελετήσει την υπακοή στην εξουσία.
Είχαν περάσει λίγα μόνο χρόνια από τα φρικτά εγκλήματα των Ναζί και γινόταν μια προσπάθεια κατανόησης της συμπεριφοράς των απλών στρατιωτών και αξιωματικών των SS, οι οποίοι είχαν εξολοθρεύσει εκατομμύρια αμάχων. Η ευρέως αποδεκτή εξήγηση –πριν το πείραμα του Μίλγκραμ- ήταν η αυταρχική τευτονική διαπαιδαγώγηση και η καταπιεσμένη –κυρίως σεξουαλικά- παιδική ηλικία των Γερμανών.
Όμως ο Μίλγκραμ ήταν κοινωνικός ψυχολόγος και πίστευε ότι αυτού του είδους η υπακοή –που οδηγεί στο έγκλημα- δεν μπορεί να είναι αποτέλεσμα μόνο της προσωπικότητας, αλλά περισσότερο των πιεστικών συνθηκών.
Και το απέδειξε κάνοντας τη «φάρσα» του.

Τα υποκείμενα του πειράματος ήταν εθελοντές, κυρίως φοιτητές, οι οποίοι καλούνταν έναντι αμοιβής να συμμετέχουν σε ένα ψυχολογικό πείραμα σχετικό με τη μνήμη.

Χώριζε τους φοιτητές σε ζεύγη και –μετά από μια εικονική κλήρωση- ο ένας έπαιρνε το ρόλο του «μαθητευομένου» και ο άλλος του «δασκάλου».

Ο έκπληκτος «μαθητευόμενος» δενόταν χειροπόδαρα σε μια ηλεκτρική καρέκλα και του περνούσαν ηλεκτρόδια σε όλο το σώμα.
Έπειτα του έδιναν να μάθει δέκα ζεύγη λέξεων.

Ο «δάσκαλος», από την άλλη, καθόταν μπροστά σε μια κονσόλα ηλεκτρικής γεννήτριας. Μπροστά του δέκα κουμπιά με ενδείξεις: «15 βολτ, 30 βολτ, 50 βολτ κλπ.» Το τελευταίο κουμπί έγραφε: «450 βολτ. Προσοχή! Κίνδυνος!».
Πίσω από το «δάσκαλο» στεκόταν ο πειραματιστής, ο υπεύθυνος του πειράματος.

(Και περνάμε σε ενεστώτα για να γίνουμε μέτοχοι της στιγμής.)
«Θα λέτε την πρώτη λέξη από τα ζεύγη στο μαθητευόμενο.
Αν κάνει λάθος θα σηκώσετε το πρώτο μοχλό και θα υποστεί ένα ηλεκτροσόκ 15 βολτ.
Σε κάθε λάθος θα σηκώνετε τον αμέσως επόμενο μοχλό», λέει ο πειραματιστής και ο «δάσκαλος» αισθάνεται ήδη καλά που δεν του έτυχε στην κλήρωση ο άλλος ρόλος.

Το πείραμα ξεκινάει. Ο «δάσκαλος» λέει τις λέξεις από το μικρόφωνο.

Ο «μαθητευόμενος», ήδη τρομαγμένος, απαντάει σωστά, αλλά όχι για πολύ.

Μόλις κάνει το πρώτο λάθος ο «δάσκαλος» γυρνάει να κοιτάξει τον πειραματιστή.
Εκείνος του λέει να προχωρήσει στο πρώτο ηλεκτροσόκ.
Ο «δάσκαλος» υπακούει.
15 βολτ δεν είναι πολλά, αλλά ο «μαθητευόμενος» έχει αλλάξει ήδη γνώμη. Παρ’ όλα αυτά απαντάει σωστά σε άλλη μια ερώτηση, αλλά στο επόμενο λάθος δέχεται 30 βολτ.

«Αφήστε να φύγω», λέει ο «μαθητευόμενος» που δεν μπορεί να λυθεί. «Δε θέλω να συμμετάσχω σε αυτό το πείραμα.»

Ο «δάσκαλος» κοιτάει τον πειραματιστή.
Εκείνος του κάνει νόημα να συνεχίσει.
Τα βολτ αυξάνονται και τώρα πια ο πόνος είναι εμφανής στο πρόσωπο του «μαθητευόμενου», που εκλιπαρεί να τον αφήσουν ελεύθερο.
Στα 200 βολτ ταρακουνιέται ολόκληρος. Ο «δάσκαλος» πριν κάθε ηλεκτροσόκ γυρνάει να κοιτάξει τον πειραματιστή. Εκείνος, με σταθερή φωνή, του λέει ότι το πείραμα πρέπει να συνεχιστεί.

Ο «δάσκαλος» συνεχίζει να βασανίζει έναν άγνωστο, έναν απλό φοιτητή που κλαίει, ζητάει τη βοήθεια του Θεού και παρακαλεί να τον λυπηθούν.
Δεν μπορεί πια να απαντήσει στις ερωτήσεις, αλλά ο πειραματιστής λέει στο «δάσκαλο»:
«Τη σιωπή την εκλαμβάνουμε ως αποτυχημένη απάντηση και συνεχίζουμε με την τιμωρία.»
Στα 345 βολτ ο «μαθητευόμενος» τραντάζεται ολόκληρος, ουρλιάζει και χάνει τις αισθήσεις του.

Ο «δάσκαλος», ιδρωμένος και με τα χέρια του να τρέμουν, κοιτάει τον πειραματιστή.
«Μην ανησυχείτε», λέει εκείνος, «το πείραμα είναι απολύτως ελεγχόμενο... Συνεχίστε με τον τελευταίο μοχλό.»

«Μα είναι λιπόθυμος», λέει ο «δάσκαλος».
«Δεν έχει καμιά σημασία. Το πείραμα πρέπει να ολοκληρωθεί. Συνεχίστε με τον τελευταίο μοχλό.»

Πόσοι από τους εθελοντές έφτασαν ως τον τελευταίο μοχλό;

Πριν ξεκινήσει το πείραμα του ο Μίλγκραμ είχε κάνει μια «δημοσκόπηση» ανάμεσα στους ψυχιάτρους και στους ψυχολόγους, ρωτώντας ‘τους τι ποσοστό των εθελοντών θα έφτανε ως τον τελευταίο μοχλό.

Σχεδόν όλοι απάντησαν ότι κανείς δε θα έφτανε ως τον τελευταίο μοχλό, πέρα ίσως από κάποια άτομα με κρυπτοσαδιστικές τάσεις, καθαρά παθολογικές.
Δυστυχώς έκαναν λάθος.

Μόλις το 5% των «δασκάλων» αρνήθηκαν εξ’ αρχής να συμμετάσχουν σε ένα τέτοιο πείραμα και αποχώρησαν –συνήθως βρίζοντας τον πειραματιστή.

Το υπόλοιπο 95% προχώρησε πολύ το πείραμα, πάνω από τα 150 βολτ.

Και το 65%... Έφτασε μέχρι τον τελευταίο μοχλό, τα πιθανότατα θανατηφόρα 450 βολτ!

Που έγκειται η φάρσα;

Ο «μαθητευόμενος» δεν ήταν φοιτητής, αλλά ηθοποιός, που είχε προσληφθεί από το Μίλγκραμ για αυτόν ακριβώς το «ρόλο».

Δεν υπήρχε ηλεκτρισμός ούτε ηλεκτροσόκ.

Ο ηθοποιός υποκρινόταν.

Το μοναδικό πειραματόζωο ήταν ο «δάσκαλος».

Όμως τα αποτελέσματα ήταν αληθινά:
Το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων θα υπακούσει και θα βασανίσει –ίσως και θα σκοτώσει- έναν άγνωστο του, αρκεί να δέχεται εντολές από κάποιον με κύρος (στην προκειμένη περίπτωση επιστημονικό) και ταυτόχρονα να αισθάνεται ότι δεν τον βαρύνει η ευθύνη για ό,τι συμβεί –αφού εκείνος «απλά ακολουθούσε τις διαταγές».

Και φυσικά οι περισσότεροι από εμάς θα σκεφτούν όταν μάθουν για αυτό το πείραμα: «Εγώ αποκλείεται να έφτανα ως τον τελευταίο μοχλό.»


Όμως δείτε τι συμβαίνει στην κοινωνία μας, κάθε μέρα.  Ο υπάλληλος της ΔΕΗ που δέχεται να κόψει το ρεύμα από έναν άνεργο ή άπορο, ξέροντας ότι έτσι τον ταπεινώνει, τον υποβάλει σε ένα διαρκές βασανιστήριο και πιθανότατα θέτει σε κίνδυνο τη ζωή του, ανήκει στο 65% του τελευταίου μοχλού. Και δεν είναι καθόλου κρυπτοσαδιστής. Απλά ακολουθάει τις εντολές που του έδωσαν. Ο υπάλληλος του σούπερ-μάρκετ που σου δίνει το χαλασμένο ψάρι και σε διαβεβαιώνει ότι είναι φρέσκο (μιλώ εξ’ ιδίας πείρας, ως αγοραστής) δε σε μισεί, παρότι γνωρίζει ότι μπορεί να πάθεις και δηλητηρίαση. Απλώς ακολουθάει εντολές. Ο αστυνομικός ο οποίος ραντίζει με χημικά τους διαδηλωτές δεν είναι κρυπτοσαδιστής –αν και πολλοί θα διαφωνήσουν στο συγκεκριμένο παράδειγμα. Απλώς κάνει τη δουλειά του. Ο υπάλληλος της εφορίας ή της τράπεζας που υπογράφει την κατάσχεση κάποιου σπιτιού για 1.000 ευρώ χρέος, θα έφτανε ως τον τελευταίο μοχλό στο πείραμα. Γιατί υπακούει. Ο πολιτικός που υπογράφει το μνημόνιο το οποίο οδηγεί ένα ολόκληρο έθνους στην εξαθλίωση του νεοφιλελευθερισμού θα έφτανε μέχρι τον τελευταίο μοχλό. Και αυτός υπακούει, σε εντολές πολύ πιο ισχυρές από εκείνες του πειραματιστή με την άσπρη φόρμα.

 

 

 

Αν όμως δούμε το πείραμα του Μίλγκραμ από την ανθρωπιστική-ηθική του πλευρά (από την πλευρά του 5% που αρνήθηκε να υπακούσει) θα καταλάβουμε ότι κανένας δεν είναι άμοιρος ευθυνών.

Αν σε διατάζουν να κάνεις κάτι που προκαλεί κακό στον άλλον, στο συμπολίτη σου, σε έναν μετανάστη, σε έναν άνθρωπο (ή σε ένα ζώο, αλλά αυτό περιπλέκει πολύ τα πράγματα, εφόσον συνεχίζουμε να τρώμε κρέας), πρέπει να αρνηθείς να υπακούσεις.

Μόνο όταν θα είμαστε έτοιμοι να αρνηθούμε να υπακούσουμε στις «μικρές» και καθημερινές εντολές βίας –με τις οποίες οι περισσότεροι ασυνείδητα συμμορφωνόμαστε, μόνο όταν θα είμαστε έτοιμοι να προβούμε σε μια γενικευμένη και μέχρι τέλους πολιτική, κοινωνική, καταναλωτική ανυπακοή, μόνο όταν μάθουμε να συμπεριφερόμαστε ως αυτεξούσιοι άνθρωποι και όχι ως ανεύθυνοι υπάλληλοι, μόνο τότε θα μπορέσουμε να γκρεμίσουμε τη λαίλαπα του νεοφιλελευθερισμού που μας θέλει υπάνθρωπους, υπάκουους και υπόδουλους.

 

 

Και μια τελευταία παρατήρηση:
Τα υποκείμενα του πειράματος του Μίλγκραμ, οι εθελοντές φοιτητές, μάθαιναν από εκείνον ποιος ήταν ο στόχος του πειράματος. Μάθαιναν ότι ο «μαθητευόμενος» ήταν ηθοποιός και ότι δεν είχε ποτέ υποστεί ηλεκτροσόκ.

Ο Μίλγκραμ το έκανε αυτό για να τους ανακουφίσει, αλλά πέτυχε το ακριβώς αντίθετο.
Αυτοί οι άνθρωποι, ειδικά το 65% που είχε φτάσει ως τον τελευταίο μοχλό, πέρασαν την υπόλοιπη ζωή τους κυνηγημένοι από τις Ερινύες της πράξης τους.

Γιατί συνειδητοποίησαν ότι δεν ήταν τόσο αθώοι και τόσο «καλοί» όσο ήθελαν να πιστεύουν για τον εαυτό τους.

(Περισσότερα για το πείραμα του Μίλγκραμ μπορείτε να διαβάσετε στο υπέροχο βιβλίο της Lauren Slater: «Το κουτί της ψυχής», από τις εκδόσεις Οξύ, μετάφραση Δέσποινα Αλεξανδρή, 2009)

Δείτε με προσοχή τα σχετικά video You Tube απο το πείραμα της υπακοής στην εξουσία του Στάνλει Μίλγκραμ:

α)  το 1ο μέρος http://www.youtube.com/watch?v=ALg7DIrpwVs&feature=player_embedded

β) το 2ο μέρος http://www.youtube.com/watch?feature=player_detailpage&v=LbAiVmsDKtE 

 

Πηγή: Το τέρας μέσα μας: Το πείραμα του Μίλγκραμ - RAMNOUSIA