Εστία

Κάνοντας μία επιδρομή στην βιβλιοθήκη μου , είδα τα αγαπημένα μου βιβλία της Πηνελόπης Δέλτα . Τα παλιά εκείνα βιβλία με τις ασπρόμαυρες εικόνες-σκίτσα τα οποία διάβαζαν και οι γονείς μας. Κοιτάζοντας , λοιπόν το εξώφυλλο διάβασα και το περίφημο ''Εκδόσεις Εστία'' το οποίο μου κίνησε την περιέργεια να ψάξω για τις ιστορικές αυτές εκδόσεις.

Αρχικά, ιδρύθηκε το 1885 από τον Γεώργιο Κασδόνη, ο οποίος καταγόταν από την Τήνο. Εργαζόμενος ως δάσκαλος και δημοσιογράφος στο Βουκουρέστι, οραματιζόταν τη δημιουργία ενός μεγάλου βιβλιοπωλείου που θα εξέδιδε "αξιόλογα, καλαίσθητα και σε προσιτές τιμές" βιβλία, τα οποία θα διαμόρφωναν και θα καλλιεργούσαν τις νεότερες γενιές του νεαρού ακόμη τότε ελληνικού κράτους. Εξέδωσε έργα σημαντικότατων προσωπικοτήτων της ελληνικής διανόησης, όπως ο Κωστής Παλαμάς, ο Ανδρέας Κάλβος, ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης, ο Δημήτριος Βικέλας, ο Γεώργιος Βιζυηνός, ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, ο Ανδρέας Καρκαβίτσας και πολλοί άλλοι. Το πρώτο βιβλίο που εκδόθηκε ήταν η "Παιδική Ανθολογία" υπό Αριστοτέλους Κουρτίδου, ενώ μέχρι σήμερα έχει εκδώσει πάνω από 11.000 τίτλους.Ακόμα η Εστία τιμήθηκε με το Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών.

Το βιβλιοπωλείο αυτό πέρασε από γενιά σε γενιά μέχρι την 1 Δεκεμβρίου του 1998, όταν ο εκδοτικός οίκος και το περιοδικό μεταφέρθηκαν σε ανακαινισμένα γραφεία, σε ιδιόκτητο χώρο στην οδό Ευριπίδου 84 στην Πλατεία Κουμουνδούρου. Την 1 Σεπτεμβρίου του 2012, οι περισσότεροι υπάλληλοι του Βιβλιοπωλείου, ξεκίνησαν επίσχεση εργασίας, καθώς η Διοίκηση της επιχείρησης είχε να τους πληρώσει για πάνω από ένα χρόνο. Μόνο έξι βρίσκονταν στα πόστα τους. Στις 30 Μαρτίου του 2013, η Διοίκηση αποφάσισε την αναστολή της λειτουργίας του βιβλιοπωλείου μετά από 128 χρόνια λειτουργίας. Τέλος, τον Δεκέμβριο του 2013, το βιβλιοπωλείο ξανάνοιξε στην οδό Διδότου, όχι ως γενικό βιβλιοπωλείο, αλλά ως σημείο πώλησης που θα διακινεί αποκλειστικά τις εκδόσεις της Εστίας.Τέλος.

Μία καλύτερη Ελλάδα!

Η  κατάσταση στη χώρα μας δεν είναι και η καλύτερη, σε πολλά πεδία. 
Ανεργία, φτώχεια, διαφθορά, αναξιοκρατία… 
Ξέρω πως ακούγεται τρελό, όμως μία Ελληνίδα συγγραφέας, πριν από τον Β’ Παγκόσμιο, έγραψε ένα βιβλίο,  που νομίζω πως ταιριάζει και στην εποχή μας, απλώς με τη διαφορά του πολιτεύματος. 
Η συγγραφέας είναι η Πηνελόπη Δέλτα,  και το βιβλίο  είναι το <<Παραμύθι Χωρίς Όνομα>>. 
Σε αυτό το βιβλίο  υπάρχει ένα βασίλειο, το βασίλειο των Μοιρολατρών και εξαιτίας του καινούριου του βασιλιά, του Αστόχαστου Α’ έχει χάσει την δύναμη που κληρονόμησε από τον προηγούμενο ηγέτη, τον Συνετό Α’. 
Στο βασίλειο υπάρχει φτώχεια, έχει χαθεί η αξιοπρέπειά του λαού, οι αξιωματικοί κλέβοντας την περιουσία του κράτους πλουτίζουν στα ξένα χωρίς να αντιδρά ο λαός. 
Όμως ο γιος του Αστόχαστου, δεν θέλει να βλέπει την χώρα του να υποφέρει και προσπαθεί να την κάνει να <<ανθίσει>> ξανά! 
Στερείται  και καταφέρνει να ενώσει τον λαό του και να τον κάνει να μην σκέφτεται μόνο τον εαυτό του αλλά και το κοινό συμφέρον. 
Με αυτόν τον τρόπο κατάφερε  ηγούμενος του λαού του να τον οδηγήσει σε μία μάχη για την υπεράσπιση των χωμάτων της πατρίδας που σιγά σιγά έχαναν και να βγει νικητής για την Πατρίδα. 
Ένα γνήσιο ελληνικό αίσθημα που μάγεψε πολλούς ξένους κατά τη μακρά διάρκεια της ιστορίας…Η αγάπη για την  πατρίδα! Εύχομαι στη νέα χρονιά, να ζήσουμε όλοι οι Έλληνες το δικό μας παραμύθι, μόνο, που αυτή τη φορά θα έχει όνομα, την καλύτερη Ελλάδα. 
Χρόνια μας πολλά και καλή χρονιά σε όλους!

Βιβλίο και ρατσισμός

Σε λίγο καιρό έρχονται τα Χριστούγεννα.
Τι ωραιότερο υπάρχει από το να κάθεσαι με ένα ωραίο βιβλίο μερικές στιγμές μέσα στις διακοπές! Με αφορμή την ημέρα των ατόμων με ειδικές ανάγκες, θα ήθελα να προτείνω ένα βιβλίο για τον ρατσισμό, τον οποίο καλούνται να αντιμετωπίσουν μερικοί άνθρωποι λόγω της διαφορετικότητας τους.
Το βιβλίο ονομάζεται <<Θαύμα>> και μας περιγράφει την ζωή ενός διαφορετικού παιδιού, μέσα από τα μάτια του, αλλά και άλλων φίλων και συγγενών του.
Βλέπουμε τα προβλήματα που του προκαλούν οι υπόλοιποι συμμαθητές του εξαιτίας μιας παραμόρφωσης στο πρόσωπό  του και με ένα συγκινητικό τέλος ανακαλύπτουμε την αλήθεια…
Η εσωτερική ομορφιά είναι το παν!
Αυτό το βιβλίο αξίζει να το διαβάσουμε  και να σταματήσουμε να είμαστε ρατσιστές, γιατί αυτό θα είναι ένα μεγάλο θαύμα που θα το έχουμε προκαλέσει εμείς!


Συγγραφέας του βιβλίου είναι η  R.J Palacio.
Πρωταγωνιστής είναι ο Αύγουστος, ένα παιδί που διαφέρει από τα άλλα εξαιτίας του παραμορφωμένου προσώπου του και πηγαίνει στην 1η γυμνασίου.
Θα γνωρίσει πολλά παιδιά, όμως λίγα από αυτά θα αποδειχτούν φίλοι και στο τέλος θα  τους κερδίσει όλους τους συμμαθητές του με την ενδιαφέρουσα προσωπικότητά του, καταφέρνοντας μέχρι και να κερδίσει βραβείο.
Εδώ βέβαια αξίζει να κοιτάξουμε την παρακάτω εικόνα, η οποία βρίσκεται στο εξώφυλλο του βιβλίου!

Καλά Χριστούγεννα!

Ο Τσέχωφ και η οικονομική εκμετάλλευση

Ένα διήγημα του Τσέχωφ για την οικονομική εκμετάλλευση, πιο επίκαιρο από ποτέ στη σημερινή εποχή που κάθε εργασιακό δικαίωμα και κεκτημένο καταρρέει!

Tις προάλλες φώναξα στο γραφείο μου τη δεσποινίδα Ιουλία, τη δασκάλα των παιδιών. Έπρεπε να της δώσω το μισθό της.
- Κάθισε να κάνουμε το λογαριασμό, της είπα. Θα 'χεις ανάγκη από χρήματα και συ ντρέπεσαι να ανοίξεις το στόμα σου... Λοιπόν... Συμφωνήσαμε για τριάντα ρούβλια το μήνα...
- Για σαράντα.
- Όχι, για τριάντα, το έχω σημειώσει. Εγώ πάντοτε τριάντα ρούβλια δίνω στις δασκάλες... Λοιπόν, έχεις δύο μήνες εδώ...
- Δύο μήνες και πέντε μέρες...
- Δύο μήνες ακριβώς... Το 'χω σημειώσει... Λοιπόν, έχουμε εξήντα ρούβλια. Πρέπει να βγάλουμε εννιά Κυριακές... δε δουλεύετε τις Κυριακές. Πηγαίνετε περίπατο μετά παιδιά. Έπειτα έχουμε τρεις γιορτές...
Η Ιουλία έγινε κατακόκκινη και άρχισε να τσαλακώνει νευρικά την άκρη του φουστανιού της, μα δεν είπε λέξη.
- Τρεις γιορτές... μας κάνουν δώδεκα ρούβλια το μήνα... Ο Κόλιας ήταν άρρωστος τέσσερις μέρες και δεν του έκανες μάθημα... Μονάχα με τη Βαρβάρα ασχολήθηκες... Τρεις μέρες είχες πονόδοντο και η γυναίκα μου σου είπε να αναπαυτείς μετά το φαγητό... Δώδεκα και εφτά δεκαεννιά. Αφαιρούμε, μας μένουν... Χμ! σαράντα ένα ρούβλια... Σωστά;
Το αριστερό μάτι της Ιουλίας έγινε κατακκόκινο και νότισε. Άρχισε να τρέμει το σαγόνι της. Την έπιασε ένας νευρικός βήχας, έβαλε το μαντίλι στη μύτη της, μα δεν έβγαλε άχνα.
- Την παραμονή της πρωτοχρονιάς έσπασες ένα φλιτζάνι του τσαγιού με το πιατάκι του... Βγάζουμε δύο ρούβλια... Το φλιτζάνι κάνει ακριβότερα γιατί είναι οικογενειακό κειμήλιο, μα δεν πειράζει... Τόσο το χειρότερο! Προχωρούμε! Μια μέρα δεν πρόσεξες τον Κόλια, ανέβηκε ο μικρός στο δέντρο και έσκισε το σακάκι του... Βγάζουμε άλλα δέκα ρούβλια... Άλλη μια μέρα που δεν πρόσεχες, έκλεψε μια καμαριέρα τα μποτάκια της Βαρβάρας. Πρέπει να 'χεις τα μάτια σου τέσσερα, γι' αυτό σε πληρώνουμε... Λοιπόν, βγάζουμε άλλα πέντε ρούβλια. Στις δέκα του Γενάρη σε δάνεισα δέκα ρούβλια...
- Όχι, δεν έγινε τέτοιο πράμα. μουρμούρισε η Ιουλία.
- Το 'χω σημειώσει!
- Καλά...
- Βγάζουμε είκοσι επτά ρούβλια, μας μένουν δεκατέσσερα.
Τα μάτια της Ιουλίας γέμισαν δάκρυα. Κόμποι ιδρώτα γυάλιζαν πάνω στη μύτη της. Κακόμοιρο κορίτσι!
- Μα εγώ μια φορά μονάχα δανείστηκα χρήματα. Μονάχα τρία ρούβλια, από την κυρία, μουρμούρισε η Ιουλία και η φωνή της έτρεμε... Αυτά είναι όλα όλα που δανείστηκα.
- Μπα; Και γω δεν τα είχα σημειώσει αυτά. Λοιπόν, δεκατέσσερα έξω τρία, μας μένουν έντεκα. Πάρε τα χρήματά σου, αγαπητή μου! Τρία... τρία, τρία... ένα και ένα... Πάρ' τα...
Και της έδωσα έντεκα ρούβλια. Τα πήρε με τρεμουλιαστά δάχτυλα και τα έβαλε στην τσέπη της.
- Ευχαριστώ, ψιθύρισε.
Πετάχτηκα ορθός και άρχισα να βηματίζω πέρα δώθε στο γραφείο. Με έπιασαν τα δαιμόνια μου.
- Και γιατί με ευχαριστείς;
- Για τα χρήματα.
- Μα, διάολε, εγώ σε έκλεψα, σε λήστεψα! Και μου λες κι ευχαριστώ;
- Οι άλλοι δε μου 'διναν τίποτα!...
- Δε σου 'διναν τίποτα. Φυσικά! Σου έκανα μια φάρσα για να σου γίνει σκληρό μάθημα. Πάρε τα ογδόντα σου ρούβλια! Τα είχα έτοιμα στο φάκελο!

Μα γιατί δε φωνάζεις για το δίκιο σου;

Γιατί στέκεσαι έτσι σαν χαζή;

Μπορείς να ζήσεις σ' αυτό τον κόσμο αν δεν πατήσεις λίγο πόδι, αν δε δείξεις τα δόντια σου;

Γιατί είσαι άβουλη;

Μουρμούρισε μερικά ευχαριστώ και βγήκε.

Μια σοφή και διδακτική ιστορία που μας δείχνει την σημαντικότητα του να διεκδικεί κάποιος το δίκιο του και να υπερασπίζεται τα δικαιώματά του. Δεν πρέπει να φερόμαστε σαν άβουλα όντα, αλλά να προσπαθούμε και να αγωνιζόμαστε για την κατάκτηση αυτών που μας αξίζουν.
Ποια είναι η δική σας γνώμη;
Πως σας φάνηκε αυτό το διήγημα ;

Κ.Π ΚΑΒΑΦΗΣ: Δέησις

Στο σχολείο είναι σίγουρο ότι αποκτάμε πολλές γνώσεις,κάποιες απο τις οποίες αποτυπώνουμε στο μυαλό μας και θυμόμαστε για μια ζωή και άλλες που, όπως συνηθίζουν να λένε οι καθηγητές ''μπαίνουν απο το ένα αυτί και βγαίνουν απο το άλλο''.
Πρόσφατα έτυχε να ακούσω συμμαθητές μου να απαγγέλουν το ποίημα του καταξιωμένου Κ.Π Καβάφη, ''Δέησις'',που μας είχε διδάξει ο κ. Πέτσας στις προηγούμενες τάξεις του γυμνασίου.

Μου έκανε εντύπωση που θυμόντουσαν κάθε στροφή του ποιήματος καθώς και όλα τα σχόλια που είχαμε κάνει,με την παραμικρή λεπτομέρεια.
Μην ξεχνάμε ότι είχαμε διδαχθεί άπειρα ποιήματα άλλα και κείμενα,εξίσου ενδιαφέρουσα και ποιοτικά.
Ωστόσο, αυτό ήταν απο τα λίγα που τους είχε ''μείνει'' και είναι σίγουρο ότι θα συνεχίσουν να το θυμούνται και να το απαγγέλουν,για πολλά χρόνια ακόμη...
Με το δίκιο τους φυσικά, αφού (κατα τη γνώμη μου) αποτελεί ένα απο τα ωραιότερα ποιήματα του Καβάφη με βαθύ νόημα...


Παρακάτω, το προαναφερθέν ποίημα:

 Η θάλασσα στα βάθη της πήρ’ έναν ναύτη.—

Η μάνα του, ανήξερη, πηαίνει κι ανάφτει

στην Παναγία μπροστά ένα υψηλό κερί

για να επιστρέψει γρήγορα και νάν’ καλοί καιροί —

και όλο προς τον άνεμο στήνει τ’ αυτί.

Aλλά ενώ προσεύχεται και δέεται αυτή,

η εικών ακούει, σοβαρή και λυπημένη,

ξεύροντας πως δεν θάλθει πια ο υιός που περιμένει. 

Ακολουθεί βίντεο με την ανάγνωση του συγκεκριμένου ποιήματος,απο τον Γίωργο Βουτσά:         

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τον ίδιο τον Κ.Π Καβάφη αλλά και τα ποιήματα του:1)http://www.kavafis.gr/index.asp